فشار امنیتی در مدارس: تفتیش گوشی، نمایش فیلم خشن اعتراضات و آسیب روانی دانشآموزان
پس از اعتراضات خونین دیماه ۱۴۰۴، گزارشهای متعدد از ورود افراد غیرآموزشی (بسیج، لباسشخصی، تحلیلگران سیاسی) به کلاسها حکایت دارد؛ تکذیب رسمی آموزش و پرورش همچنان ادامه دارد، اما واقعیت میدانی متفاوت است.

فشار امنیتی در مدارس: تفتیش گوشی، نمایش فیلم خشن اعتراضات و آسیب روانی دانشآموزان
مدیر روابط عمومی دبیرستان علامه حلی ۱ تهران ورود نیروهای امنیتی به مدرسه و بازداشت دانشآموزان را تکذیب کرد. این در حالی است که گزارشهای متعدد از منابع مستقل و والدین نشان میدهد پس از اعتراض دانشآموزان به اخراج همکلاسیها، نیروهای لباسشخصی وارد حیاط مدرسه شده، تلفنهای همراه را تفتیش کرده و چند نفر را بازداشت و منتقل کردهاند.
در نیمه اول بهمن ۱۴۰۴ پس از آنکه چند دانشآموز دبیرستا علامه حلی ۱ تهران (مختص تیزهوشان) به دلیل اعتراض به اخراج موقت برخی همکلاسیها تحصن و اعتصاب کردند و تصاویر آن در فضای مجازی منتشر شد، نیروهای امنیتی (عمدتاً لباسشخصی) به صورت گسترده وارد مدرسه شدند. گزارشها حاکی از تفتیش وسایل شخصی و تلفنهای همراه دانشآموزان، بازجوییهای فشاری، تعلیق تحصیلی تعدادی از دانشآموزان و انتقال چند نفر به خارج از مدرسه توسط نیروهای غیرآموزشی است. این اقدامات فضای آموزشی مدرسه تیزهوشان را به شدت امنیتی کرد.
علی فرهادی، سخنگوی وزارت آموزش و پرورش، در واکنش به این گزارشها ورود نیروهای امنیتی و بازداشت دانشآموزان در محیط مدرسه را «کذب محض» خواند و گفت هیچ گزارشی از چنین اتفاقی وجود ندارد و اساساً چنین چیزی رخ نداده است.
ناامنی در فضای مدارس
در همان حال روزنامه پیام ما گزارش داد که پس از اعتراضات خونین دیماه ۱۴۰۴، فضای مدارس در برخی شهرها (از جمله تهران) ناامن شده و حضور افراد خارجی (مانند تحلیلگران سیاسی) با نشان دادن فیلمهای خشن از اعتراضات، باعث آسیب روانی شدید به دانشآموزان میشود؛ این افراد بدون رضایت مدیر وارد کلاسها شده، دانشآموزان را بازجویی میکنند، گوشیهایشان را چک میکنند و تصاویر خشونتآمیز پخش میکنند که منجر به غش کردن یکی از دانشآموزان و حال بد روحی دیگران شده است.
یکی از معلمان متوسطه اول به پیام ما گفته است:
یک آقا و یک خانم آمدند. خودشان را تحلیلگر سیاسی معرفی کردند. از بچهها پرسیدند چه مدل گوشیای دارند، چه اپلیکیشنهایی در آن نصب است و سؤالات مختلف از شرایط کشور میپرسیدند. بچهها اصلاً در شرایط خوبی نیستند و بهراحتی از کوره درمیروند. واقعاً نباید در مدرسه چنین اتفاقاتی رخ دهد.» معلم دیگری میگوید: «۱۰ روز بعد از ۱۹ دی، عدهای به مدرسه آمدند و هرچه مدیر تلاش کرد نتوانست آنها را متقاعد کند به کلاسها نروند. با بچهها صحبت میکردند. بعضی وقتها اسمی یادداشت میکردند و البته دوربین فیلمبرداری هم بههمراه داشتند.
محمدرضا نیکنژاد، معلم و کارشناس آموزشی، این روایتها را تأیید کرده و تأکید میکند:
نمیدانیم هدف آنها چیست؛ برای اقناع بچههاست یا برای ترساندن و ایجاد وحشت در آنها. اما میدانیم نه اقناع با این روش کارساز است و نه ایجاد وحشت با این روش جواب میدهد.
او تکذیبهای آموزش و پرورش را بیتأثیر میداند و میگوید:
واقعیت با این تکذیبها پیش نمیرود. واقعیت چیزی است که با آن روبهروییم. اینکه آموزشوپرورش وجود چنین مواردی را تکذیب کند، آیا تأثیری در واقعیت دارد؟
گزارش افزایش غیبتها، ترس والدین از فرستادن فرزندان به مدرسه و نیاز به امنیت روانی دانشآموزان را برجسته میکند و از مسئولان میخواهد پاسخگو باشند.


نظرها
نظری وجود ندارد.