ورود به دوره‌ای خونین و تاریک

جنگ آغاز شد و به نظر نمی‌رسد که کوتاه‌مدت باشد. آمریکا و اسرائیل دست به حمله زدند، باز هم در میانه مذاکرات، در زمانی که دولت ایران به گفته بوسعیدی، وزیر خارجه عمان و میانجی‌گر میان هیئت‌های آمریکایی و ایرانی در مذاکرات اخیر، در مورد برنامه هسته‌ای خود کوتاه آمده بود.

حمله در اصل غافل‌گیرانه نبود، هر چند که طبعا روز و ساعت آن را هیچ کس جز سران دستگاه جنگی در واشتنگتن و تل‌آویو نمی‌دانستند. تدارک حمله از مدت‌ها پیش آغاز شده بود و همه شاهد تحرک و تراکم نیرو و تجهیزات نظامی با سوگیری آشکاری به سمت ایران بودند.

پس از شروع حمله کاربری از تهران در شبکه X نوشت:

ترامپ در پیامش از مردم ایران خواست: «در امان بمانید. از خانه‌هایتان خارج نشوید. بیرون بسیار خطرناک است. بمب‌ها همه‌جا فرود خواهند آمد.» او  حمله را فرصتی برای مردم ایران خواند و از آنها خواست صبر کنند تا «کار ما تمام شود». برداشتی که از این پیام می‌شود، طولانی بودن جنگ است. نتانیاهو هم حمله را لطف به مردم ایران برای دستیابی آنان به «آزادی» خواند. رضا پهلوی بلافاصله از حمله‌ای که آرزویش را داشت، استقبال کرد و آن را «دخالت بشردوستانه» نامید.

خونین و تاریک

چیزی به اسم جنگ تمیز وجود ندارد. بمب‌ها فقط دنبال سران و نظامیان نمی‌گردند. مردم عادی هم کشته می‌‌‌شوند، در روز دوم بیشتر از روز اول، در روز سوم بیشتر از روز دوم... و پس از چندی این مردم عادی هستند که قتل عام می‌شوند.

جنگ ورود به دالانی خونین و تاریک است. خون می‌پاشد و دروغ. هم جسم فلج می‌شود، هم ذهن. دور از جنگ هم که باشی، ذهنت را  خبرها بمباران می‌کنند، خبرهای راست و ناراست.

وظیفه سنگینی است گزارش‌گری در این دوره به ویژه وقتی به جامعه نظر داشته باشی، و خیر و سلامت مردم را بخواهی. مردم زخم‌دیده از رژیم آدمکش، اینک در معرض گرسنگی عمومی، قحطی و  کشتار قرار گرفته‌‌اند؛ روزهایی سیاه در پیش است.