در سایه جنگ و قطع اینترنت: گزارش‌های تازه از موج تازه دستگیری فعالان چپ

بر اساس خبر اختصاصی رسیده به زمانه، وحید علیزاده رزازی، نویسنده و فعال اجتماعی، روز سوم فروردین ۱۴۰۵ در یورش شبانه مأموران وزارت اطلاعات به منزلش بازداشت شد؛ بازداشتی که به دلیل قطع سراسری اینترنت و محدودیت گسترده ارتباطات در همان روزها، برای ماه‌ها از چشم بسیاری از دوستان، همکاران و فعالان مدنی پنهان ماند و تازه اکنون ابعاد آن روشن‌تر می‌شود.

به گفته منبعی مطلع که از طریق خانواده علیزاده رزازی در جریان پرونده قرار گرفته، مأموران امنیتی شبانه وارد منزل او شدند، او را با ضرب‌وشتم بازداشت کردند، خانه را مورد تفتیش قرار دادند و تمامی وسایل الکترونیکی او، از جمله تلفن همراه، کامپیوتر و لپ‌تاپش را با خود بردند. بنا بر گفته خانواده، اتهام‌های مطرح‌شده علیه او «اقدام علیه امنیت ملی» و «تشویش اذهان عمومی» عنوان شده است.

بر اساس همین گزارش، علیزاده رزازی حدود یک ماه در مکانی نامعلوم، در سلول انفرادی و تحت فشارهای شدید روحی و روانی نگهداری شد. او در این مدت نه امکان تماس تلفنی داشت و نه اجازه ملاقات با خانواده. خانواده او پس از پیگیری‌های مداوم دریافتند که پرونده‌اش در دادسرای عمومی و انقلاب تهران، ناحیه ۱۲، در جریان است. ابتدا برای آزادی موقت او وثیقه‌ای ۱۰ میلیارد تومانی تعیین شد؛ مبلغی که خانواده توان تأمین آن را نداشت. در نهایت، با تهیه وثیقه‌ای پنج میلیارد تومانی، بازپرس با آزادی موقت او تا زمان برگزاری دادگاه موافقت کرد. با این حال، وسایل الکترونیکی او همچنان در توقیف است، تلفنش خاموش مانده و نزدیکانش می‌گویند نگرانی جدی درباره وضعیت جسمی، روحی و روند پرونده او ادامه دارد.

آشکار شدن دیرهنگام این بازداشت، در کنار بازداشت دوباره یاشار دارالشفاء، پژوهشگر علوم اجتماعی و فعال چپ‌گرا، تصویری روشن‌تر از موج تازه فشار بر نیروهای چپ، نویسندگان مستقل، فعالان کارگری و منتقدان رادیکال جمهوری اسلامی به دست می‌دهد. دارالشفاء صبح دوشنبه ۱۱ خرداد ۱۴۰۵ بار دیگر بازداشت شد. بنا به گزارش‌های رسیده، مأموران لباس‌شخصی با خشونت به خانه او یورش بردند، در خانه را شکستند و او را با خود بردند. از زمان بازداشت تازه او تاکنون، خبر روشنی از محل نگهداری، وضعیت جسمی و اتهام‌های مطرح‌شده علیه او منتشر نشده است.

بازداشت دارالشفاء یک روز پس از انتشار مقاله‌ای از او درباره «تضاد خلق ـ امپریالیسم» رخ داد؛ مقاله‌ای که در آن او سرنوشت یکی از مفاهیم محوری چپ انقلابی ایران در دهه ۱۳۵۰ را بازخوانی کرده بود. او در این مقاله نشان داده بود که چگونه مفهوم مبارزه ضدامپریالیستی، در دست نیروهای موسوم به «محور مقاومت»، از افق رهایی‌بخش و طبقاتی خود جدا شده و به ابزاری برای سفیدشویی جمهوری اسلامی بدل شده است.

دارالشفاء از سال ۱۳۸۸ تاکنون چندین بار بازداشت شده و نزدیک به پنج سال از زندگی خود را در زندان‌ها و بازداشتگاه‌های جمهوری اسلامی گذرانده است. او و برادرش، کاوه دارالشفاء، در جریان آتش‌سوزی زندان اوین در مهر ۱۴۰۱ در زندان بودند و بعدها، از طریق مادرشان، روایت مهمی از خشونت، تحقیر و ضرب‌وشتم زندانیان در آن شب منتشر شد.

هم‌زمان، گزارش‌هایی از بازداشت امیرحسین سعادت، دانش‌آموخته دانشگاه علامه طباطبایی و دبیر پیشین شورای صنفی این دانشگاه، در تبریز منتشر شده است. بنا به خبر رسیده به زمانه، یوسف انصاری، نویسنده و عضو هیئت دبیران کانون نویسندگان ایران، که هنگام خواندن بیانیه کانون بر مزار بکتاش آبتین بازداشت شده بود، اکنون با قید وثیقه آزاد است.

در آبان ۱۴۰۴ نیز اطلاعات سپاه ده‌ها فعال، نویسنده و پژوهشگر مستقل چپ‌گرا را بازداشت یا احضار کرد؛ روندی که اکنون، در سایه جنگ با شدت و دامنه‌ای تازه ادامه یافته است. با آغاز جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران و تشدید وضعیت امنیتی، جمهوری اسلامی می‌کوشد جامعه را میان دو قطب «حمایت از نظام» یا «همراهی با جنگ خارجی» گرفتار کند. از این منظر، بازداشت و حذف صداهای چپ، مستقل و ضدجنگ را می‌توان تلاشی برای خاموش کردن نیروی سومی دانست که هم با جنگ و مداخله خارجی مخالف است و هم با سرکوب، اقتدارگرایی و سیاست‌های جمهوری اسلامی.