۱۰۰ روز در بازداشت؛ دلنوشته پژمان زارع از زندان برای فرزند یک سالهاش
پژمان زارع، شهروند بهائی ساکن شیراز در زندان عادلآباد این شهر همچنان بلاتکلیف مانده است.
بخش حقوق
پژمان زارع ـ عکس از آرشیو
همزمان با صدمین روز بازداشت پژمان زارع، شهروند بهائی ساکن شیراز، بخشی از دلنوشتهای که او بهمناسبت نخستین سالگرد تولد فرزندش، رادوین، از زندان نوشته بهدست زمانه رسیده است؛ متنی که روایتگر دوری اجباری یک پدر از فرزند خردسال خود و تأملات او درباره هزینههای این جدایی است.
پژمان زارع در بخشی از این نامه با اشاره به همزمانی تولد فرزندش و دوران حبس خود مینویسد: «امروز تولد توست و اولین سالگرد زندگیات... امروز ۹۲امین روزی است که ناعادلانه بهدلیل اعتقاد به آیین بهائی و تلاش برای پیشرفت کشورم، کشور مقدس ایران، در زندان بهسر میبرم.»
او با ابراز تأسف از محرومیت از ایفای نقش پدری در این مدت میافزاید: «در ۹۲ روز گذشته بهدلیل زندانی بودن نتوانستم وظیفه پدریام را در قبال تو انجام دهم و از این بابت شرمندهام.»
این شهروند بهائی در ادامه به فشارهای واردشده در دوران بازجویی اشاره کرده و نوشته است که بازجویان تلاش داشتند ایستادگی او بر باورهایش را عاملی برای آسیب به خانوادهاش جلوه دهند. او در این باره مینویسد: «بازجویان مرا پدری سنگدل توصیف میکردند که بهخاطر استقامت در اصول و باورهایم در حال آسیب زدن به تو هستم و به فکر همسر و فرزندم نیستم.»
زارع همچنین از گفتوگویی با یکی از همبندیهای خود یاد کرده که به او گفته بود فرزندش در آینده به مقاومت پدرش افتخار خواهد کرد. او مینویسد که پس از انتقال به زندان عادلآباد، استقبال شماری از زندانیان سابق از او، این تصور را در ذهنش تقویت کرد که «ایستادگی من در راه تعالی کشور عزیزمان، ایران، برایشان ارزشمند و قابل ستایش بود.»
او در بخش دیگری از نامه، با اشاره به هزینههایی که افراد برای ساختن آینده کشور متحمل میشوند، خطاب به فرزندش مینویسد: «آینده ساختنی است، نه یافتنی. برای ساخت این آینده باید هزینه داد.» زارع سپس میافزاید: «اما تو فرزند عزیزم، از پیش هزینه این آینده را پرداخت کردی. ۹۲ روز است که از حضور پدر محروم بودهای.»
این نامه با آرزوی آیندهای روشن برای فرزندش پایان مییابد.
نیروهای امنیتی ۲۴ اسفند سال گذشته این شهروند بهائی را در منزل شخصیاش در شیراز بازداشت کردند. او پس از ۵۷ روز نگهداری در بازداشتگاه اطلاعات، در ۲۰ خرداد جاری به بند قرنطینه زندان عادلآباد شیراز منتقل شد. این شهروند بهائی از زمان بازداشت تا هفتهها در مکانی نامعلوم نگهداری میشد و در این مدت تنها یک تماس تلفنی کوتاه و یک ملاقات کابینی با خانواده خود داشته است.
گزارشها حاکی است که با وجود درخواست مقامات برای تأمین وثیقه و فراهم شدن آن از سوی خانواده، امکان آزادی او فراهم نشده و در ادامه اتهامات جدیدی نیز به پروندهاش افزوده شده است. همچنین منابع مطلع میگویند خانواده او با هشدارها و تهدیدهایی مواجه شدهاند که بر اساس آن، پیگیری وضعیت پرونده و اطلاعرسانی درباره آن میتواند برای آنها نیز پیامدهای امنیتی به همراه داشته باشد.
پژمان زارع تمامی اتهامات مطرحشده علیه خود را رد کرده و معتقد است این اتهامات صرفاً بهدلیل باورهای مذهبی او مطرح شدهاند.
بازداشت و ادامه بلاتکلیفی این شهروند بهائی در شرایطی رخ میدهد که بهائیان، به عنوان بزرگترین اقلیت دینی غیرمسلمان ایران، سالهاست با محدودیتهای گسترده، فشارهای امنیتی و برخوردهای قضائی مواجه هستند.
در ماههای اخیر و بهویژه پس از جنگ ۱۲ روزه ایران و اسرائیل نیز گزارشهایی از افزایش فشارها بر شهروندان بهائی و طرح اتهامات امنیتی علیه برخی از آنها منتشر شده است؛ روندی که نهادهای حقوق بشری آن را در چارچوب سیاستهای تبعیضآمیز و امنیتی علیه جامعه بهائیان ارزیابی کردهاند.
نظرها
نظری وجود ندارد.