شکاف پنهان در جمهوری اسلامی: حفره امنیتی، مجتبی خامنه‌ای و قدرت واقعی سپاه

و این البته کشف آقای عراقچی نیست. همه جا نوشتند. مهم این که وزیر امور خارجه یک مملکت هم به آن اقرار کند، اهمیتش این است که دیگر به حدی مسلم و شایع است که از زبان او هم جاری می‌شود. و این که این حفره امنیتی در بین مسئولان درجه یک و معدودی است که از طریق ترتیب جلساتی که مدت‌ها بود بسیار مخفیانه و تحت تدابیر امنیتی بسیار شدید برگزار می‌شود، از جمعه صبح آن روز که مورد اصابت دقیقه‌ای پرتابه‌های از سوی اسرائیل قرار گرفت، نشان می‌دهد که از جمله کسانی باید باشد که در هماهنگی این جلسات دست دارد یا کنترل می‌کند یا از کسانی است که اجرا می‌کند و در نتیجه به همه جزئیات وارد است.  

حال یا این از روی یک منافع کلی است که به طور اتفاقی طرف به طور مشترک دارند یا این که ناشی از تماس‌هایی است که با هم داشته‌اند و شکل امنیتی و جاسوسی به خودش می‌گیرد. این‌ها هنوز ریزه‌کاری است که واقعاً نمی‌دانیم و حدس آن هم خیلی مشکل است.

عراقچی می‌گوید که به هیچ وجه آقای مجتبی خامنه‌ای را ندیده و ایشان را افراد به‌خصوصی می‌بینند. در این که در آن جلسه که بقیه کشته شده‌اند بوده و رد می‌شده، صدای مجروحین را می‌شنیده، طوری می‌گوید که مثل این‌که افراد زنده‌ای آنجا نباید قاعدتاً می‌ماندند. یعنی به هیچ وجه از صحبت‌های او مستفاد نمی‌شود که مجتبی خامنه‌ای وجود دارد، بلکه سعی می‌کند یک نوع روایت خنثی‌ساز یا حتی شک‌برانگیز از این قضیه ارائه دهد. به هیچ وجه از گفته‌هایش برنمی‌آید که این شخصی که دست‌مایه می‌گیرد آقای مجتبی خامنه‌ای است.

این‌ مسائل که بر ضد امنیت شخصی نیست؛ می‌شود صحبت داشته و معلوم نشود انسان کجا صحبت کرده، یا تصویر داشته و معلوم نشود کجا گرفته شده. ایشان وقتی در تشییع جنازه پدرش هم نبود، خب این شک را بسیار زیادتر کرد. و بنابراین حق دارند افراد مشکوک باشند که آیا این یک ساخته دست عده‌ای است که به عنوان یک چک سفید امضا از اسم او استفاده می‌کنند تا تصمیمات‌شان را مشروع جلوه بدهند و به یک رهبری منتسب شود، یا واقعاً وجود دارد. آینده آن را نشان خواهد داد، ولی شک‌ها همچنان واقعی است.

آن‌ها هر تصمیمی را هم که شورای امنیت ملی بگیرد اگر مخالف باشند، با پرتاب چند موشک به سمت مقاصد، به‌خصوص به سمت آمریکایی‌ها در اردن، به پایگاه‌های آمریکایی یا دبی، آن را خنثی می‌کنند. بنابراین واضح است که در حقیقت با وجود این‌که یک قدرت نرم هنوز در شورای امنیت ملی غالب است، با مذاکره‌کنندگان و پزشکیان و دولت موجود است، ولی قدرت سخت واقعی در میدان و در اختیار سپاه است و اگر با چیزی مخالف باشد این‌ها نخواهند توانست آن را پیش ببرند.

در حقیقت به آن‌ها می‌گوید که من مزاحم شما نیستم، هر کاری می‌خواهید بکنید و خودتان را در مقابل من ندانید.

قالیباف در برخی مواقع سعی کرده که یک سیاست به‌خصوصی را پیش ببرد، ولی عراقچی حتی در این حد هم پیش نیامده. شاید به خاطر این‌که کل تیم را ضعیف کنند ایشان را عوض کنند. ولی حریف اصلی آن‌ها عراقچی نیست، بیشتر قالیباف است.  

عده‌ای فکر می‌کردند که اگر این‌طوری بگویند که کشور از چنان خطر جدی‌ای بود و خارجی‌ها چنان مردم را به میدان آورده بودند که اگر این کشتار وسیع نمی‌شد حکومت از دست این‌ها خارج می‌شد. وزارت کشور با بزرگ کردن این قضیه خیلی موافق نیست، به خاطر این‌که فکر می‌کند آن وقت اتهام متوجه وزارت کشور می‌شود که چگونه چنین غافل بوده که این عده زیاد را تجهیز کنند و تا سر حد سرنگونی پیش ببرند. در حقیقت این مخالف سیاست وزارت کشور یا دولت است، بلکه موافق با سیاست آن‌هایی است که می‌خواهند کشتار تا چهل‌وپنج هزار نفر را که این‌ها سه هزار خودی می‌گویند توجیه کنند. در حقیقت این اختلاف منافع بین این دو تاست.