چهرههای دانشگاهی و سیاسی جهان خواستار توقف اعدامها در ایران و «جنگ امپریالیستی» شدند
امضاکنندگان، هم سرکوب و اعدامهای جمهوری اسلامی و هم حملات نظامی و تحریمهای آمریکا و اسرائیل علیه ایران را محکوم کردند.
بخش خبر
کارزار شعر زندگی در برابر اعدام
۲۶ دانشگاهی، نویسنده و فعال سیاسی و حقوق بشری در نامهای سرگشاده خطاب به زندانیان سیاسی ایران، ضمن اعلام همبستگی با آنها، خواستار پایان دادن به اعدامها و آزادی زندانیان سیاسی شدهاند. آنها همزمان جنگ و تحریمهای آمریکا و اسرائیل علیه ایران را نیز محکوم کردند.
این نامه با عنوان «نامهای در همبستگی با زندانیان سیاسی ایران: جنگ امپریالیستی و اعدامهای حکومتی را پایان دهید» منتشر شده است. امضاکنندگان وضعیت زندانیان سیاسی ایران را قرار گرفتن در «تلاقیگاه دو نیروی سرکوبگر» توصیف کردهاند: جمهوری اسلامی از یک سو و نیروهای «امپریالیستی و صهیونیستی» از سوی دیگر.
از میان امضاکنندگان، آنجلا دیویس، زندانی سیاسی سابق و استاد ممتاز بازنشسته دانشگاه کالیفرنیا در سانتا کروز؛ آلبرتو توسکانو، استاد ممتاز بازنشسته نظریه انتقادی در گلداسمیتز دانشگاه لندن؛ و جودیث باتلر، فیلسوف و استاد ممتاز مدرسه تحصیلات تکمیلی دانشگاه کالیفرنیا در برکلی، از چهرههای شناختهشده هستند.
رشید خالدی، استاد ممتاز بازنشسته مطالعات مدرن عرب با کرسی ادوارد سعید در دانشگاه کلمبیا و رئیس مؤسسه مطالعات فلسطین؛ کیانگا-یاماتا تیلور، استاد مطالعات آمریکاییهای آفریقاییتبار در دانشگاه پرینستون و مایکل لووی، مدیر پژوهشی بازنشسته جامعهشناسی در مرکز ملی تحقیقات علمی فرانسه، نیز از دیگر امضاکنندگان این نامهاند.
نویسندگان نامه جمهوری اسلامی را نظامی توصیف کردهاند که از آغاز برپایی خود بر پایه یک ایدئولوژی «انحصارطلب» در پی سلطه مطلق اجتماعی و سیاسی بوده است. آنها نوشتهاند حکومت ایران در حالی که مدعی مقابله با قدرتهای امپریالیستی است، «همان منطق سلطه و همان سازوکارهای زندان، شکنجه و اعدام» را بهکار میگیرد.
امضاکنندگان آمریکا و اسرائیل را نیز به راهاندازی «جنگهای وحشیانه»، نابودی زیرساختهای غیرنظامی و کشتن غیرنظامیان متهم کردهاند. آنها نوشتهاند مردم ایران در این حملات «صرفاً تلفات جانبی در راه دستیابی به سلطه منطقهای» محسوب میشوند.
نویسندگان با اشاره به حمله اسرائیل به مجتمع زندان اوین در ۲۳ ژوئن ۲۰۲۵، میگویند این حمله «درمانگاه، بند زندانیان تراجنسیتی و مرکز ملاقات» آن را با خاک یکسان کرده است.
نویسندگان در ادامه از بازداشتهای خودسرانه و موج اعدامهای حکومتی در ایران انتقاد کردهاند و گفتهاند جرمانگاری طبقه کارگر و بیکاران شدت گرفته، کُردها، عربها و بلوچها هدف قرار گرفتهاند و مهاجران افغانستانی مقصر جلوه داده میشوند.
آنها این اقدامات را بخشی از «منطق حکومتهای زندانمدار در سراسر جهان» دانستهاند و نوشتهاند حکومتها هنگامی که از حل بحرانهایی که مردم با آنها مواجهاند ناتوان میشوند، «مردم را مجرم جلوه میدهند یا میکوشند آنها را از صحنه حذف کنند.»
نامه همچنین سیاست اسرائیل در قبال زندانیان سیاسی فلسطینی، از جمله نگهداری آنها با عنوان «بازداشت موقت» برای سالها بدون تفهیم اتهام، و قانون جدیدی را که بهگفته نویسندگان امکان اعدام زندانیان سیاسی فلسطینی را فراهم میکند، مورد انتقاد قرار داده است.
امضاکنندگان همچنین به بازداشتگاههای اداره مهاجرت و گمرک آمریکا، موسوم به ICE، و سابقه برخورد دولت آمریکا با فعالان سیاهپوست، بومی، پورتوریکویی و دیگر فعالان ضد استعماری اشاره کردهاند. آنها میان این نظامهای زندانمدار پیوندهایی میبینند که از طریق اشتراک اطلاعات، تجربه و شیوههای حکمرانی شکل گرفته است.
در همین زمینه، نویسندگان به زندان فدرال ماریون در ایالت ایلینوی اشاره کرده و نوشتهاند این زندان در دهه ۱۹۶۰ «به الگویی برای ساخت زندانهایی در ایران و اسرائیل بدل شد».
در ادامه نامه آمده است: «چه دیوار مرزی باشد و چه دروازه زندان، هدف یکسان است: خاموش کردن انسانها از طریق ارعاب، سلطه و انزوا.»
امضاکنندگان از جامعه مدنی جهانی و فعالان و سازمانهای ضدامپریالیست خواستهاند حمایت و همبستگی خود را با زندانیان سیاسی گسترش دهند، با زندانیان سیاسی ایران ارتباط برقرار کنند و صدای آنها را رساتر کنند.
آنها همچنین از این گروهها خواستهاند با به چالش کشیدن روایت رسمی جمهوری اسلامی، بر حکومت ایران فشار بیاورند تا «بیدرنگ به همه اعدامها پایان دهد و زندانیان سیاسی را آزاد کند.»
در پایان نامه آمده است: «مقامهای مسئول جمهوری اسلامی باید اکنون سیاست غیرانسانی اعدام و زندان را متوقف کنند.» نویسندگان همچنین از آمریکا و اسرائیل خواستهاند به «جنگهای وحشیانه و تحریمهای ظالمانه» خود که بهگفته آنها آگاهانه جوامع را ویران میکند، پایان دهند.
متن کامل این نامه سرگشاده را در زیر بخوانید:
نظرها
نظری وجود ندارد.