توضیح سازمان لیگ: ممنوعیت ورود مردان به مسابقات فوتبال زنان برای «صیانت از فوتبال زنان» است
به فاصله یک روز از تصمیم جنجالی ممنوعیت ورود مردان به مسابقات فوتبال زنان، سازمان لیگ فوتبال ایران در واکنش به انتقادها، این تصمیم را اقدامی موقت برای «صیانت از فوتبال بانوان» توصیف کرد؛ محدودیتی که افزون بر تماشاگران، رسانه‌ها و مدیران مرد باشگاه‌ها را نیز شامل می‌شود. چند تن از فوتبالیست‌های زن اعتراض کرده‌اند.
بخش حقوق
تماشاگران زن در ورزشگاه و یک مأمور زن برای کنترل آن‌ها ـ عکس از آرشیو
سازمان لیگ فوتبال ایران دوشنبه ۲۷ مهر اطلاعیه‌ای در توضیح تصمیم روز گذشته خود مبنی بر ممنوعیت ورود مردان به مسابقات فوتبال زنان، منتشر کرد.
در این اطلاعیه آمده است که لیگ برتر فوتبال زنان ایران ۱۹ فصل سابقه برگزاری دارد و یکی از ۱۰ لیگ برتر آسیا است. این سازمان با اشاره به «برخی اتفاقات رخ‌داده در هفته‌های گذشته»، افزود: «سازمان لیگ فوتبال ایران در راستای صیانت از فوتبال بانوان و برگزاری مطلوب‌تر این رقابت‌ها تصمیمی موقتی به باشگاه‌های لیگ برتر بانوان اعلام کرده، تصمیمی که مرتبط با شرایط رخ داده در یکی دو مسابقه از رقابت‌ها اتخاذ شد و نباید آن را به معنای نادیده گرفتن ظرفیت‌های فنی، جایگاه و اهمیت این لیگ تلقی کرد.»
با این حال، در اطلاعیه منتشرشده مشخص نشده است که چه حوادثی صدور این دستور فراگیر را ضروری کرده، مبنای قانونی آن چیست و ممنوعیت تا چه زمانی ادامه خواهد داشت.
سازمان لیگ در عین حال از فراهم کردن زمینه «حضور گسترده‌تر علاقه‌مندان» سخن گفته است؛ هدفی که با محروم کردن گروهی از تماشاگران و عوامل حرفه‌ای از حضور در مسابقات، تناقض آشکاری دارد.
ممنوعیت فراتر از سکوهای تماشاگران
بر اساس ابلاغیه روز گذشته سازمان لیگ فوتبال ایران به باشگاه‌های حاضر در مسابقات فوتبال زنان که امضای محمدرضا کشوری‌فرد، دبیر سازمان لیگ پای آن بود، ممنوعیت ورود مردان تنها به تماشاگران محدود نیست. خبرنگاران، عکاسان، تصویربرداران و مدیران مرد باشگاه‌ها نیز اجازه حضور ندارند. مسئولیت اجرای دستور بر عهده باشگاه میزبان گذاشته شده و تخلف از آن می‌تواند به ارکان قضایی فدراسیون فوتبال ارجاع شود.
گستردگی این ممنوعیت، در آستانه نخستین شهرآورد فوتبال زنان میان استقلال و پرسپولیس، حساسیت بیشتری ایجاد کرده است. این مسابقه قرار است روز جمعه اول آبان به میزبانی پرسپولیس در ورزشگاه کاظمی برگزار شود؛ دیداری که می‌توانست فرصتی برای جلب توجه عمومی به فوتبال زنان باشد.
ممنوعیت حضور عوامل رسانه‌ای، علاوه بر محدود کردن دسترسی خبرنگاران به مسابقات، امکان ثبت و انتشار تصاویر و گزارش‌های این رقابت‌ها را نیز کاهش می‌دهد. در ورزشی که از کمبود پوشش رسانه‌ای و دشواری جذب حامی مالی رنج می‌برد، چنین محدودیتی می‌تواند به تضعیف بیشتر جایگاه آن منجر شود.
اعتراض بازیکنان زن: حق دیده‌شدن را از ما نگیرید
چند بازیکن فوتبال زنان در واکنش به این تصمیم، از محروم شدن خانواده‌ها و رسانه‌ها از حضور در مسابقات انتقاد کرده‌اند.
سارا دیدار، بازیکن تیم ملی و باشگاه خاتون بم، در صفحه اینستاگرام خود نوشت: «حضور پدر و برادران ما در ورزشگاه‌ها و رسانه‌های زحمتکشی که سال‌ها عاشقانه صدای دختران فوتبالیست بودند، حق مسلمی است که انتظار می‌رود از ما دریغ نشود.»
سرشین کمانگر، دیگر بازیکن خاتون بم، نیز تأکید کرد: «اعتراض ما به اصل محدودیت‌هایی است که فرصت رشد را از فوتبال زنان می‌گیرند. ما می‌خواهیم مسابقاتمان دیده شود، صدایمان به گوش مردم برسد و زحماتمان در سکوت باقی نماند.»
سمانه چهکندی، بازیکن سابق تیم ملی و بازیکن فعلی خاتون بم نیز در اعتراض به این ممنوعیت نوشت: «ورود آقایان به ورزشگاه‌های فوتبال بانوان؛ حق حضور و حمایت، نه ممنوعیت.»
زهره کودایی، دروازه‌بان ملی‌پوش سپاهان، با لحنی اعتراضی‌تر واکنش نشان داد: «تا بوده همین بوده، ظلم و ظلم و ظلم. خداحافظ رسانه، خداحافظ فوتبال.»
رئیس هیئت مدیره استقلال: مبنای قانونی ممنوعیت چیست؟
علی تاجرنیا، رئیس هیئت‌مدیره و سرپرست مدیرعاملی باشگاه استقلال، نیز خواستار توضیح روشن فدراسیون فوتبال و سازمان لیگ درباره مبنای قانونی، هدف و مدت اجرای این تصمیم شده است.
او در اعتراض خود نوشت: «ممنوعیت ورود مردان به ورزشگاه‌های محل برگزاری مسابقات فوتبال زنان، نیازمند تبیین روشن، مستند و قابل ارزیابی است. پرسش اصلی این است که این محدودیت چه هدف مشروعی را دنبال می‌کند و چگونه به توسعه و حرفه‌ای‌شدن فوتبال زنان کمک می‌کند؟»
تاجرنیا با اشاره به مشکلات مالی و زیرساختی فوتبال زنان، حضور تماشاگران، خبرنگاران، عکاسان و مدیران باشگاه‌ها را برای پیشرفت این رشته ضروری دانست. او همچنین با اشاره به حضور زنان در مسابقات فوتبال مردان و حضور تماشاگران زن و مرد در رقابت‌های بین‌المللی زنان ایران، خواستار توضیح درباره مبنای این تفاوت در داخل کشور شد.
او در بخش دیگری از اعتراض خود نوشت: «از منظر حقوق ورزشی، هر محدودیت باید قانونی، ضروری و متناسب با هدفی مشروع باشد.»
تاجرنیا با اشاره به ماده ۴ اساسنامه فیفا، که تبعیض از جمله تبعیض جنسیتی را منع می‌کند، خواستار بررسی راهکارهایی کم‌محدودکننده‌تر، مانند تدوین ضوابط رفتاری، کنترل ظرفیت ورزشگاه‌ها و تقویت نظارت شد. به‌گفته او، فدراسیون باید روشن کند که آیا چنین گزینه‌هایی پیش از ممنوعیت فراگیر بررسی شده‌اند یا خیر.
سابقه محدودیت‌ها؛ از حضور خانواده‌ها تا بسته‌شدن ورزشگاه‌ها
ممنوعیت حضور مردان در مسابقات فوتبال زنان سابقه‌ای طولانی‌تر از تصمیم اخیر دارد.
در سال‌های نخست برگزاری لیگ، از جمله در سال ۱۳۸۶، مردان می‌توانستند برای تماشای مسابقات به ورزشگاه بروند و برخی تیم‌ها نیز از مربیان و عوامل فنی مرد استفاده می‌کردند. اما در سال ۱۳۹۱، حراست وزارت ورزش با ابلاغ دستورهایی به اداره‌های ورزشی استان‌ها، محدودیت‌هایی برای ورود مردان وضع کرد.
این روند در سال ۱۳۹۸ شدت گرفت و ممنوعیت به تماشاگران و دیگر عوامل مرد حاضر در اماکن ورزشی زنان گسترش یافت. درگیری‌هایی در جریان برخی مسابقات نیز به‌عنوان یکی از دلایل تشدید محدودیت‌ها مطرح شد.
از ممنوعیت حضور زنان در فوتبال مردان تا فشار فیفا
مناقشه بر سر حضور زنان و مردان در ورزشگاه‌های ایران، سابقه‌ای طولانی‌تر دارد. زنان در ایران از سال ۱۳۶۰ تا مهر ۱۳۹۸، نزدیک به ۳۸ سال، از حضور عادی در مسابقات فوتبال مردان محروم بودند؛ ممنوعیتی که سرانجام در پی فشار فیفا و اعتراض‌های داخلی و بین‌المللی، به‌طور محدود شکسته شد.
در سال ۱۳۹۷، پس از سال‌ها اعتراض، شماری از زنان در جریان مسابقه ایران و اسپانیا در جام جهانی، در ورزشگاه آزادی حضور یافتند؛ حضوری محدود که به معنای پایان ممنوعیت نبود. در شهریور ۱۳۹۸، جیانی اینفانتینو، رئیس وقت فیفا، خواستار فراهم شدن امکان ورود زنان به ورزشگاه‌ها شد و اعلام کرد که انتظار دارد تغییرات از دیدار ایران و کامبوج در ۱۸ مهر ۱۳۹۸ آغاز شود.
در پی افزایش فشارهای داخلی و بین‌المللی، در آن مسابقه حدود چهار هزار زن اجازه یافتند در ورزشگاه آزادی حضور پیدا کنند. این رویداد نقطه عطفی در شکستن ممنوعیت طولانی حضور زنان در مسابقات مردان بود، هرچند ورود زنان همچنان در مواردی با محدودیت‌هایی روبه‌رو مانده است.
فشار فیفا نقشی تعیین‌کننده در عقب‌نشینی مسئولان نسبت به حضور زنان در مسابقات مردان داشت؛ با این حال ممنوعیت تازه حضور مردان در مسابقات زنان، بار دیگر نشان می‌دهد که دسترسی به ورزشگاه‌ها همچنان به تصمیم‌های اداری و برداشت‌های متغیر نهادهای مسئول وابسته است.
نظرها
نظری وجود ندارد.