تشدید گرسنگی کودکان در غزه با افزایش قیمت‌ها و کاهش کمک‌های امدادی
اسرائیل از یک هفته پیش ارسال محموله‌های تجاری به غزه را متوقف کرد. به‌رغم اینکه اعلام شده که ارسال محموله‌های تجاری به‌تدریج از سر گرفته خواهد شد، کمک‌ها کم شده و سهمیه‌های غذایی به نصف کاهش یافته و خانواده‌ها می‌گویند با اختلال در تأمین کالاهای تجاری، برای فراهم کردن وعده‌های غذایی مغذی برای فرزندانشان با دشواری دست‌وپنجه نرم می‌کنند.
بخش خبر
یک کودک فلسطینی منتظر دریافت کمک‌های غذایی در محله الریمال غزه است. عکس از خبرگزاری آناتولی که در اختیار خبرگزاری فرانسه قرار گرفته است.
الجزیره چهارشنبه ۲۹ مهر / ۲۱ اکتبر در گزارشی میدانی از غزه نوشته است: چند ماهی می‌شد که هدی ابولیلی مجبور نشده بود برای صبحانه فقط چای و نان جلوی پنج دخترش بگذارد. اما این هفته، این زن ۳۰ ساله بار دیگر ناچار به چنین کاری شده است؛ آن هم پس از آن‌که اسرائیل در اوایل همین ماه ورود کالا به غزه را محدود کرد.
هدی که سه سال جنگ نسل‌کُشانه اسرائیل علیه غزه و محاصره همراه با آن را پشت سر گذاشته است، به تلاش دشوار برای تأمین یک رژیم غذایی متعادل و مغذی برای فرزندانش عادت دارد. این محاصره اغلب باعث می‌شود بازارها تا حدی خالی بمانند و کالاها از توان خرید مردم خارج شوند. دختران او بین ۱۸ ماه تا ۱۰ سال دارند.
با این حال، شرایط کنونی ــ از جمله کمبود کالاهای تجاری، افزایش قیمت مواد غذایی و کاهش کمک‌های بشردوستانه ــ تأمین غذای کافی برای خانواده را بیش از پیش دشوار کرده است.
هدی می‌گوید: «ما بلافاصله زیر فشار قرار گرفتیم. نمی‌توانستیم تخم‌مرغ یا شیر پیدا کنیم و پولی هم نداریم که با آن مواد غذایی را ذخیره کنیم.»
او همراه دخترانش در چادری در غرب شهر غزه زندگی می‌کند. شوهرش در جریان جنگ مجروح شده و دیگر قادر به کار کردن نیست. خود هدی هم با پختن نان برای دیگران، درآمد اندکی به‌دست می‌آورد.
بعضی روزها خانواده لوبیای کنسروی را با «دُقّه» ــ ترکیبی محلی از ادویه‌ها ــ یا زعتر (گیاه معطر و ادویه ترکیبی سنتی و محبوب در خاورمیانه) می‌خورند. اما روزهایی که مواد غذایی به‌آسانی در دسترس نیست، مانند همین هفته، نان را در چای فرو می‌برند و می‌خورند.
بیش از هر چیز، هدی نگران تأثیر وخامت اوضاع بر سلامت فرزندانش است؛ به‌ویژه آن‌که همین حالا نیز برای فراهم کردن غذای مغذی و کافی برای آن‌ها با مشکل روبه‌روست.
اسرائیل ۲۲ مهر / ۱۴ اکتبر ارسال محموله‌های تجاری به غزه را متوقف کرد. این اقدام، در شرایطی که خانواده‌ها از پیش به‌دلیل قیمت‌های بالا در تأمین نیازهای خود مشکل داشتند، جریان ورود مواد غذایی و دیگر کالاهای ضروری را مختل کرد و به کمبودهای بیشتری انجامید.
این توقف در پی اختلافی بر سر مطالبه پرداخت ۱۰ هزار شِکِل (۳۲۲۵ دلار) به‌ازای هر کامیون برای ورود کالا به این منطقه صورت گرفت.
اسرائیل دوشنبه ۲۷ مهر / ۱۹ اکتبر اعلام کرد که ارسال محموله‌های تجاری به‌تدریج از سر گرفته خواهد شد.
«کوگات» (COGAT)، نهاد نظامی اسرائیل که مسئول هماهنگی کمک‌های امدادی و دسترسی تجاری به غزه، اعلام کرد که بازرگان‌ها گزارش داده‌اند حماس از مطالبه این مبلغ صرف‌نظر کرده است. حماس این پرداخت را کمک مالی داوطلبانه به صندوقی برای حمایت از آسیب‌دیدگان جنگ توصیف کرد.
این اختلال در شرایطی رخ می‌دهد که کمک‌های بشردوستانه نیز کاهش یافته است. برنامه جهانی غذا وابسته به سازمان ملل متحد (WFP) روز دوشنبه اعلام کرد که کمبود منابع مالی، این نهاد را ناچار کرده است کمک‌های غذایی خود در غزه را کاهش دهد.
این برنامه شمار افرادی را که تحت پوشش کمک‌هایش قرار دارند، از ۱.۶ میلیون نفر در سپتامبر به ۱.۱ میلیون نفر در اکتبر کاهش داده است.
همچنین سهمیه‌های غذایی به نصف رسیده است؛ به‌طوری که خانواده‌ها به‌جای دو بسته غذایی، اکنون فقط یک بسته دریافت می‌کنند و مقدار آرد گندم تحویلی نیز کمتر شده است. شمار وعده‌های غذای گرم که برنامه جهانی غذا روزانه توزیع می‌کند، از ۲۵۰ هزار وعده به ۱۵۰ هزار وعده کاهش یافته است.
بر اساس اعلام برنامه جهانی غذا، حدود ۱.۴ میلیون نفر در غزه، یعنی تقریباً دوسوم جمعیت این منطقه، با ناامنی حاد غذایی در سطح بحرانی یا بدتر از آن مواجه‌اند.
در اوت ۲۰۲۵، در شهر غزه قحطی اعلام شد. با این حال، «طبقه‌بندی یکپارچه مراحل امنیت غذایی» (IPC)، نهادی مورد حمایت سازمان ملل، در دسامبر همان سال اعلام کرد که پس از آغاز آتش‌بس غزه در دو ماه پیش از آن، وضعیت قحطی فروکش کرده است.
خانواده‌ها در تأمین وعده‌های غذایی مغذی با مشکل روبه‌رو هستند
برای هدی، بحران به این معناست که دیگر توان خرید بسیاری از مواد غذایی مورد نیاز دخترانش برای داشتن یک رژیم غذایی متعادل و مغذی را ندارد.
تخم‌مرغ بیش از حد گران شده است. به‌تازگی یک مغازه‌دار برای یک شانه تخم‌مرغ از او ۶۰ شِکِل (۱۹.۴۰ دلار) خواسته است. او همچنین می‌گوید به‌نظر می‌رسد بعضی مغازه‌ها از عرضه بخشی از موجودی خود خودداری می‌کنند.
خرید سبزیجاتِ تازه نیز دشوار شده است. هدی معمولاً هفته‌ای یک بار به بازار می‌رود، اما حالا فقط می‌تواند مقدار کمی سبزیجات بخرد.
او می‌گوید: «قیمت هر کیلوگرم پیاز حدود ۱۰ شِکِل (۳.۲۵ دلار) است، در حالی که هر کیلوگرم گوجه‌فرنگی بین ۱۰ تا ۱۵ شِکِل (۳.۲۵ تا ۴.۸۵ دلار) قیمت دارد.»
در نتیجه حملات اسرائیل و محدودیت‌هایی که بر بازسازی زیرساخت‌ها و اقتصاد غزه اعمال می‌شود، اکثریت قاطع جمعیت این منطقه بیکار شده‌اند.
کمبود غذا به‌تدریج بر فرزندان هدی تأثیر گذاشته است. به‌گفته او، دخترانش در تمرکز کردن مشکل دارند و اغلب دچار سرگیجه و خستگی مفرط می‌شوند.
وضعیت سلامتی سلمی، بزرگ‌ترین دختر او، چنان وخیم شده است که در بیمارستان الرنتیسی غزه تحت مراقبت و پیگیری پزشکی قرار دارد. پزشک به هدی توصیه کرده است که رژیم غذایی دخترش را بهبود ببخشد.
هدی می‌گوید: «در سه سال گذشته سختی‌های بسیار زیادی را پشت سر گذاشته‌ایم. نگرانم که اگر نتوانم غذای مغذی و کافی برای دخترانم فراهم کنم، بیمار شوند.»
نگرانی از سوءتغذیه
برای رائده صبوح ۴۰ ساله، تلاش برای تأمین غذای خانواده‌ای ۹ نفره به این معناست که فرزندانش ماه‌هاست از خوردن برخی مواد غذایی ضروری برای حفظ سلامتی محروم مانده‌اند.
این مادر آواره که اصالتاً اهل بیت‌لاهیا در شمال غزه است و اکنون در شهر غزه زندگی می‌کند، می‌گوید خانواده‌اش حتی پیش از اختلال اخیر در تأمین کالاهای تجاری نیز مدت‌ها به آشپزخانه‌های جمعی وابسته بوده‌اند؛ مراکزی که در محل به آن‌ها «تَکِیّه» می‌گویند.
او می‌گوید: «هر وقت در آشپزخانه غذا باشد، از همان غذا می‌خوریم.»
فرزندان رائده معمولاً صبحانه چای می‌خورند و برای ناهار از آشپزخانه جمعی غذا می‌گیرند. شب‌ها نیز گاهی فلافل، برنج، عدس یا ماکارونی می‌خورند. اما به‌گفته او، شیر، گوشت، تخم‌مرغ و پنیر حدود هشت ماه است که از رژیم غذایی آن‌ها حذف شده‌اند. آخرین بار نیز حدود یک ماه پیش سبزیجات خریده است.
صبوح می‌گوید: «من مواد غذایی باکیفیت نمی‌خرم. فقط چیزهایی را می‌خرم که به آن‌ها نیاز داریم و از پس هزینه‌شان برمی‌آییم.»
تجربه او بازتاب‌دهنده نگرانی‌های گسترده‌تر درباره وضعیت تغذیه کودکان در سراسر غزه است.
بر اساس اعلام دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل متحد (OCHA)، در ماه سپتامبر بیش از ۲۸۰۰ کودک برای درمان سوءتغذیه بستری شدند که بیش از ۳۶۰ نفر از آن‌ها به سوءتغذیه حاد شدید مبتلا بودند.
این دفتر در گزارشی که روز دوشنبه منتشر کرد، اعلام کرد که همچنان هر ماه حدود ۳۰۰۰ کودک شش‌ماهه تا پنج‌ساله برای درمان سوءتغذیه پذیرش می‌شوند.
همچنین، یک بررسی تغذیه‌ای که با حمایت یونیسف انجام شد و نتایج آن در اوت منتشر شد، نشان داد که ۱۲.۲ درصد از کودکان زیر پنج سال در مناطقی که برای پژوهشگران قابل دسترسی بودند، به کوتاه‌قدی ناشی از اختلال رشد مبتلا هستند. این وضعیت یکی از نشانه‌های مشکلات طولانی‌مدت تغذیه‌ای و سلامتی است که رشد طبیعی کودک را مختل می‌کند.
دکتر محمد ب. الرعی، متخصص کودکان و تغذیه در شهر غزه، هشدار داد که ادامه محدودیت‌ها بر ورود مواد غذایی به غزه می‌تواند به افزایش بیشتر سوءتغذیه کودکان منجر شود؛ کودکانی که هم‌اکنون نیز از وعده‌های غذایی متعادل مورد نیاز برای رشد و بهبود سلامت خود محروم‌اند.
او گفت با وجود بهبود وضعیت پس از دوره‌های قبلی قحطی، بیمارستان‌ها همچنان کودکانی را با سوءتغذیه متوسط و شدید پذیرش می‌کنند. این موارد فقط به کودکان زیر پنج سال محدود نمی‌شود و کودکان بزرگ‌تر، از جمله گروه سنی پنج تا ۱۷ سال، را نیز دربرمی‌گیرد.
الرعی گفت برخی کودکان از سوءتغذیه شدید همراه با تورم پاها رنج می‌برند؛ عارضه‌ای که با کمبود جدی پروتئین ارتباط دارد. او علت این موارد را شرایطی دانست که در آن خانواده‌ها به دلیل ناتوانی مالی، ناچارند با یک وعده غذایی در روز که عمدتاً از کربوهیدرات تشکیل شده و پروتئین کافی ندارد، زندگی کنند.
او گفت: «حتی زمانی که گذرگاه‌ها باز بودند و مواد غذایی وارد غزه می‌شد، باز هم با چنین مواردی روبه‌رو بودیم. کودکان در عرض یک یا دو ماه از سوءتغذیه بهبود پیدا نمی‌کنند. بهبود بعضی موارد به سه تا شش ماه زمان نیاز دارد. اگر اوضاع به همین شکل ادامه پیدا کند، انتظار داریم موارد بیشتری از سوءتغذیه مشاهده کنیم.»
برای رائده، پیامدهای این وضعیت همین حالا نیز در زندگی روزمره فرزندانش آشکار است. او می‌گوید فرزندانش ضعیف شده‌اند و به‌سرعت خسته می‌شوند؛ وضعیتی که او را نگران پیامدهای ماه‌ها تغذیه ناکافی بر سلامت آن‌ها کرده است.
او می‌گوید: «به‌نظر می‌رسد تمام روز را در خواب می‌گذرانند. وقتی از یکی از آن‌ها می‌خواهم یک گالن آب را حمل کند، شاید یک بار از پس آن بربیاید، اما بار دوم دیگر نمی‌تواند. دلم برایش می‌سوزد و از خودم می‌پرسم: آیا غذای مناسبی به بدنش می‌رسد؟ آیا مثل بچه‌های دیگر غذا می‌خورد؟»
رائده می‌گوید خانواده‌اش هیچ منبع درآمد قابل اتکایی ندارند. او همچنین توضیح می‌دهد که منطقه محل زندگی‌شان به‌عنوان یک اردوگاه رسمی به‌رسمیت شناخته نشده است؛ در نتیجه، آن‌ها از کوپن‌های کمک‌رسانی و اقلام بهداشتی مشابه آن‌چه برخی اردوگاه‌های دیگر دریافت می‌کنند، محروم مانده‌اند.
او نیز مانند بسیاری از والدین در غزه، ناچار است با هر غذایی که می‌تواند پیدا کند و توان خریدش را دارد، نیازهای اولیه فرزندانش را تأمین کند.
رائده می‌گوید: «امیدوارم کسی به ما کمک کند و در این شرایط دشوار در کنارمان بایستد. امیدوارم جنگ پایان یابد، اوضاع بهتر شود و گذرگاه‌ها باز شوند تا قیمت‌ها پایین بیایند.»
نظرها
نظری وجود ندارد.