کارگران شرکت «وزان» شعبه ایرانشهر به دلیل عدم پرداخت معوقات سه ماهه اعتصاب کردند
در سایه در حاشیه نگهداشتن سیستماتیک و بیتوجهی نهادهای مسئول به وضعیت معیشتی کارگران، اعتصاب جمعی از کارگران شرکت «وزان» در شعبه ایرانشهر بار، دیگر صدای بیعدالتی را از عمق استان بلوچستان بلند کرد.

اعتصاب کارگری
دوشنبه ۶ مرداد ۱۴۰۴، ویدئویی از کارگران بلوچ شاغل در پروژه عمرانی این شرکت منتشر شد که در آن، گروه بزرگی از آنان به دلیل عدم پرداخت حقوق سهماهه خود، دست به اعتصاب زدهاند.
به گزارش وبسایت حقوق بشری حالوش، یکی از کارگرانی که بسیاری از آنها نانآور خانوادهاند، در این اعتراض از وضعیت معیشتی خود گفت:
من سه فرزند دارم و سه ماه است حقوق نگرفتهام. چگونه باید خرج خانوادهام را تأمین کنم؟ ساختمانی که امروز سرپا ایستاده [به بیمارستان اشاره میکند]، حاصل کار ماست، اما خودمان بینان ماندهایم.
یکی دیگر از کارگران، با اشاره به وضعیت ظاهری خود، از فقدان حتی ابتداییترین امکانات کار گفت: «لباسهایم پاره شده، حتی لباس کار هم به ما نمیدهند، پولی هم برای خریدش نداریم.»
در سایه در حاشیه نگهداشتن سیستماتیک و بیتوجهی نهادهای مسئول به وضعیت معیشتی کارگران، اعتصاب جمعی از کارگران شرکت «وزان» در شعبه ایرانشهر بار، دیگر صدای بیعدالتی را از عمق استان بلوچستان بلند کرده است.
اعتراض این کارگران تنها یک مطالبه صنفی نیست؛ بلکه آینهای است از نابرابری تاریخی و تبعیض ساختاری که سالهاست بر استان سیستان و بلوچستان سایه انداخته است. با نرخ بالای بیکاری، فقدان زیرساختهای توسعهای، و عقبماندگی تاریخی در توزیع منابع، کارگران بلوچ نه تنها با نابرابری اقتصادی که با تبعیض قومی و منطقهای نیز مواجهاند.
شرکتهایی که پروژههای بزرگ عمرانی را در استانهای محروم اجرا میکنند، اغلب بدون نظارت مؤثر، حقوق کارگران را ماهها به تعویق میاندازند و از پاسخگویی طفره میروند. جلوگیری از ایجاد تشکلهای مستقل کارگری، ترس از اخراج، و سکوت نهادهای رسمی، شرایط را برای تکرار این بیعدالتیها هموار کرده است.
اعتصاب کارگران ایرانشهر نه نخستین است و نه آخرین. این صدا، پژواکی از دهها سال سرکوب مطالبات برحق نیروی کاری است که چرخ ساختوساز و توسعه را میچرخاند، اما خود در حاشیهایترین نقاط معادلات اقتصادی و سیاسی جا داده شده است.
نظرها
نظری وجود ندارد.