تداوم بازداشت، بی‌خبری مطلق و نگرانی از وضعیت پژمان زارع و عنقا سیاوشی، شهروندان بهائی

مأموران اطلاعات سپاه پاسداران ۲۴ اسفند ۱۴۰۴ پژمان زارع، شهروند بهائی را در منزل شخصی‌اش بازداشت کردند. از آن زمان تاکنون، هیچ اطلاع دقیقی از محل نگهداری و وضعیت او در دست نیست. او تنها یک تماس بسیار کوتاه در اول فروردین با خانواده خود داشته و پس از آن، ارتباطش به‌طور کامل قطع شده است.

بنا بر گزارش یک منبع آگاه، هیچ مرجع رسمی محل بازداشت پژمان زارع را ثبت یا اعلام نکرده است؛ موضوعی که نگرانی‌ها درباره سلامت و شرایط نگهداری او را تشدید کرده است.

حدود سه هفته پیش، به خانواده پژمان زارع اعلام شد که برای آزادی او وثیقه تهیه کنند. خانواده نیز وثیقه مورد نظر را تأمین و تحویل دادند، اما با وجود گذشت سه هفته، او همچنان آزاد نشده است.

همچنین گزارش شده که در این مدت، اتهامات جدیدی به پرونده او افزوده شده است. خانواده او افزون بر بی‌خبری مطلق، با تهدید مستقیم مأموران مواجه شده‌اند و به آن‌ها هشدار داده شده که در صورت ادامه پیگیری‌ها، خود نیز در معرض بازداشت قرار خواهند گرفت. پژمان زارع پدر یک کودک ۱۰ ماهه است.

در همین حال، مأموران وزارت اطلاعات عنقا سیاوشی، جوان ۱۹ ساله بهائی را ۱۸ فروردین سال جاری بدون ارائه حکم قضائی در منزل خانوادگی‌اش در شیراز بازداشت کردند. مأموران ضمن تفتیش منزل، برخی وسایل شخصی او و اعضای خانواده‌اش را نیز ضبط کردند. پونه روحی‌زادگان، خاله عنقا، با انتشار ویدئویی از نگرانی شدید خانواده نسبت به وضعیت جسمی و روحی او خبر داده است.

بر اساس گزارش‌های منتشر شده، عنقا سیاوشی به زندان عادل‌آباد منتقل شده و وضعیت جسمی او نامناسب توصیف شده است. او پیش از بازداشت داروهایی مصرف می‌کرده که قطع ناگهانی آن‌ها می‌تواند عوارض جدی و خطرناکی برای سلامتش ایجاد کند.

پیش از این، منابع مطلع اعلام کرده بودند که نهادهای امنیتی با اطلاع‌رسانی درباره وخامت وضعیت جسمی و روحی او، خانواده را تحت فشار قرار داده‌اند. مأموران حتی خانواده او را تهدید کرده‌اند که ممکن است «دیگر پسرشان را نبینند».

بهائیان، بزرگ‌ترین اقلیت دینی ایران محسوب می‌شوند. آن‌ها به‌طور مستمر با فشار، تبعیض و سرکوب از سوی نهادهای امنیتی و قضائی مواجه بوده است. جمهوری اسلامی بهائیان را «فرقه ضاله» می‌نامد و آن‌ها را به ارتباط با اسرائیل متهم می‌کند؛ اتهامی که ریشه آن به استقرار تاریخی مرکز جهانی آیین بهائی در شهر حیفا بازمی‌گردد. این اتهامات بارها از سوی نهادهای حقوق بشری رد شده است.

در جریان جنگ ۱۲روزه اسرائیل و ایران نیز شماری از شهروندان بهائی از سوی مقام‌های جمهوری اسلامی به «جاسوسی برای اسرائیل» متهم شدند و برای برخی از آن‌ها پرونده‌های امنیتی تشکیل شد؛ روندی که در امتداد سیاست دیرینه امنیتی‌سازی و برخورد سیستماتیک با اقلیت بهائی در ایران قرار دارد.