هشدار پزشکان عمومی درباره کمبود دارو در ایران
رئیس انجمن پزشکان عمومی ایران میگوید فشارهای اقتصادی، محدودیت واردات مواد اولیه و مشکلات نقدینگی صنعت دارو، زنجیره تأمین دارو را تحت فشار قرار داده و نیازمند اقدامات فوری و عملی است.

منبع: شاتراستاک
احمد ولیپور، رئیس انجمن پزشکان عمومی ایران پنجشنبه ۳۱ اردیبهشت از افزایش گزارشهای مربوط به کمبود یا دشواری دسترسی به برخی اقلام دارویی در ماههای اخیر خبر داد و گفت این مشکل هم پیش از شرایط جنگی و هم پس از تشدید محدودیتهای اقتصادی و لجستیکی مشاهده شده است.
احمد ولیپور در گفتوگو با خبرگزاری کار ایران (ایلنا) گفت کمبودها بیشتر در حوزه برخی آنتیبیوتیکها، داروهای بیماران مزمن، بعضی سرمها و اقلام مصرفی درمانی دیده میشود.
او با تأکید بر ضرورت مدیریت علمی منابع دارویی کشور افزود:
در شرایط فعلی مهمترین مسئله جلوگیری از مصرف و تجویز غیرضروری دارو است و پزشکان عمومی تلاش کردهاند نسخهنویسی منطقی و مبتنی بر شواهد را رعایت کنند تا از تجویزهای غیرضروری، بهویژه در حوزه آنتیبیوتیکها، سرمتراپی و مکملها جلوگیری شود.
رئیس انجمن پزشکان عمومی با اشاره به تأثیر مشکلات اقتصادی، محدودیت واردات مواد اولیه و کمبود نقدینگی صنعت دارو بر زنجیره تأمین، گفت این موضوع نباید تنها در حد هشدار باقی بماند و لازم است اقدامات عملی در دستور کار قرار گیرد.
او حمایت فوری از تولیدکنندگان داخلی، تأمین پایدار ارز و مواد اولیه، شفافیت در نظام توزیع دارو، جلوگیری از احتکار و بازار غیررسمی، تقویت نسخهنویسی علمی و اولویتبندی ذخایر دارویی برای بیماران مزمن و گروههای پرخطر را از مهمترین راهکارهای عبور از شرایط فعلی دانست.
در همین حال، مهدی پیرصالحی، رئیس سازمان غذا و دارو نیز روز گذشته با اشاره به اصلاح قیمت ۱۰۹۶ قلم دارو اعلام کرد بخش مهمی از کمبودهای فعلی دارو ناشی از اختلال در انتقال ارز، مشکلات نقدینگی، آسیب به برخی زیرساختهای تولید و شرایط جنگی است و کشور همچنان با کمبودهای قابل توجه دارویی روبهروست.
در این میان، بیماران مبتلا به اختلالات انعقادی و خانوادههای آنها در روزهای اخیر از نگرانی نسبت به دسترسی پایدار به داروهای حیاتی مانند فاکتورهای انعقادی سخن گفتهاند؛ داروهایی که تأخیر در تأمین آنها میتواند خطر خونریزی و آسیبهای جدی برای بیماران بههمراه داشته باشد.
بیماران مبتلا به اختلالات انعقادی میگویند انتظار دارند درمانی که میتواند از آسیبهای جبرانناپذیر جلوگیری کند، در زمان نیاز در دسترس باشد. برای آنها، دسترسی پایدار به دارو تنها یک موضوع درمانی نیست؛ بخشی از امکان ادامه یک زندگی عادی است.




نظرها
نظری وجود ندارد.