صدای سوم اکثریت: کانون نویسندگان ایران در برابر دو قطب جنگ و سرکوب
در شرایطی که ایران میان دو آتش جنگ خارجی و سرکوب داخلی گرفتار شده، کانون نویسندگان ایران با صدور بیانیهای راه سومی را ترسیم کرده است: «نه قدرتهای غارتگر، نه حکومت سرکوبگر؛ مردم تنها مالکان سرنوشت خویشاند». علیرضا بهنام، شاعر برجسته و عضو هیأت دبیران کانون نویسندگان ایران، در گفتوگو با زمانه تأکید میکند که مردم ایران به هیچیک از این دو قطب امید ندارند و علیرغم سانسور بیسابقه و قطع ارتباطات در بحبوحه جنگ، همچنان در انتظار فرصتی برای فریاد زدن صدای آزادیخواهی خود هستند.
زمانه در گفتوگو با علیرضا بهنام
کانون نویسندگان ایران
کانون نویسندگان ایران به تازگی بیانیه مهمی با عنوان «نه قدرتهای غارتگر، نه حکومت سرکوبگر؛ مردم تنها مالکان سرنوشت خویشاند» در واکنش به تجاوز نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران و همزمان تشدید سرکوب داخلی توسط جمهوری اسلامی منتشر کرده است.
این بیانیه تصویر جنگ به عنوان «مداخله بشردوستانه» را کاملاً مردود میداند و آن را عامل ویرانی زیرساختها، کشتار غیرنظامیان، تشدید فقر و بیکاری، و مهمتر از همه، به حاشیه رانده شدن مطالبات آزادیخواهانه و برابریطلبانه مردم ایران میشمارد.
کانون نویسندگان تأکید دارد که شرایط جنگی به جمهوری اسلامی اجازه داده تا ابزارهای سرکوب خود را تقویت کند، از جمله قطع طولانی اینترنت، افزایش اعدامها و بازداشتها، و ایجاد فضای خفقان تحت عنوان «وفاق ملی».
کانون در این بیانیه با رد هر دو قطب قدرت (خارجی و داخلی)، بر استقلال و خودآگاهی مردم به عنوان تنها راه آینده تأکید میکند. کانون نویسندگان معتقد است که در برزخ «نه جنگ، نه صلح»، جنبشهای مترقی باید خود را بازسازی کنند و سرنوشت کشور را از دست قدرتهای غارتگر و حکومت سرکوبگر بیرون بکشند. این موضع، دعوتی است به سازماندهی مستقل نیروهای مدنی و فرهنگی برای عبور از ویرانی کنونی به سوی آزادی و برابری، بدون وابستگی به هیچیک از دو طرف درگیر. با آقای علیرضا بهنام، شاعر برجسته و عضو هیأت دبیران کانون نویسندگان ایران گفتوگو کردهایم.
آیا صدای واقعی مردم ایران در میان سرکوب و جنگ شنیده خواهد شد؟
علیرضا بهنام در گفتوگو با رادیو زمانه با اشاره به شرایط کنونی کشور اعلام کرد که امکانات لازم برای رساندن صدای مردم به یکدیگر و به جهانیان بسیار محدود است. او افزود:
سانسور و سرکوب بیسابقهای که در طول جنگ اخیر بر مردم تحمیل شده، متأسفانه این فرصت را که بتوانند در کنار هم قرار بگیرند و صدای واحدی را به دیگران برسانند، از آنها گرفته است. طبیعتاً این وضعیت هم برای سرکوبگران داخلی و هم برای متجاوزان خارجی فرصتی فراهم کرده که منویات خودشان را به عنوان خواست مردم قالب کنند.
بهنام یادآوری کرد که این روند در ماههای اخیر شدت بیشتری یافته است. به گفته او، از یک سو حاکمیت با برگزاری تجمعات خیابانی تلاش میکند صدای مردم را خفه کند و روایت خود را به جهان تحمیل نماید، هرچند پس از کشتارهای گسترده و تاریخی، دیگر کسی این ادعای حمایت مردمی را باور نمیکند. از سوی دیگر، قدرتهای تجاوزگر نیز با استفاده از رسانههای خود در تلاشاند تا این تصور غلط را ترویج کنند که مردم از عاملیت خود دست کشیدهاند و منتظر کمک و نجات از خارج هستند.
دبیر کانون نویسندگان ایران هر دو روایت فوق را رد و گفت:
واقعیت این است که مردم ایران به هیچیک از این دو راه امیدی ندارند و همچنان منتظر و مترصد فرصتی هستند تا صدای واقعی خود، یعنی همان صدای آزادیخواهی را به گوش جهانیان برسانند. در این میان، وضعیت فوقالعاده جنگی امکان شنیده شدن این صدا را بسیار محدود کرده است.
بهنام یادآور شد که کانون نویسندگان ایران طبق روح منشور خود، همچنان مخالف جنگ و تجاوز و نیز مخالف سرکوب و سانسور است:
ما امیدواریم که با بیان این مخالفت صریح و دادن صدا به اکثریتی که در هیاهوی سرکوب و تجاوز بیصدا شدهاند، رسالت تاریخی خود را ایفا کنیم و این بیانیه بتواند بخشی از صداهای محذوف و به سکوت کشاندهشده را دوباره به گوش افراد بیشتری برساند.
آیا کانون نویسندگان ایران در شرایط جنگ و سرکوب هنوز میتواند صدای مردم باشد؟
علیرضا بهنام، دبیر کانون نویسندگان ایران، در ادامه مصاحبه با زمانه با اشاره به تأثیر جنگ بر فضای داخلی کشور گفت که جنگ بهانهای به دست سرکوبگران و سانسورگران میدهد تا صدای منتقدان را خفه کنند و روایت خود را به عنوان روایت غالب عرضه نمایند.
او تأکید کرد که سرکوبگران هرچند از هیچ مجوز قانونی برای این اقدام برخوردار نیستند، اما خود را محق میدانند که در شرایط جنگی این سرکوب را تشدید کنند. بهنام افزود که حتی در شرایط غیرجنگی نیز بهانههای دیگری برای اعمال سانسور وجود داشته و جنگ صرفاً بهانه بیشتری به این سیاست همیشگی داده است.
دبیر کانون نویسندگان ایران در ادامه درباره نقش کانون در این شرایط توضیح داد:
این که کانون در این شرایط چه کاری میتواند بکند، حقیقت این است که کانون هم بخشی از مردم است و تحت همان سرکوب و سانسور قرار دارد. در مواردی حتی به دلیل سابقه کانون نویسندگان ایران و مطالباتی که همواره سعی کرده مطرح کند، حساسیت بیشتری روی آن وجود دارد و بنابراین بیشتر تحت سرکوب و سانسور قرار میگیرد.
*این مصاحبه توسط حسین نوشآذر انجام شده و متن را نیز او نوشته است.
نظرها
نظری وجود ندارد.