اندی برنهام رهبر حزب کارگر بریتانیا شد
آخرین مانع برای تکیه زدن اندی برنهام بر کرسی نخستوزیری بریتانیا در هفته آینده برداشته شد. او در نخستین سخنرانی خود وعده داد که امید را به جامعه بریتانیا بازگرداند.
بخش خبر
اندی برنهام ـ عکس از خبرگزاری فرانسه
اندی برنهام جمعه ۲۶ تیر / ۱۷ ژوئیه رسماً بهعنوان رهبر حزب حاکم کارگر بریتانیا معرفی شد. او متعهد شد که امید را به مردم بریتانیا بازگرداند و به دولت متزلزل فعلی هدف و مسیر ببخشد؛ اقدامی که
اندی برنهام، شهردار سابق منچستر بزرگ، تنها نامزد رقابتهای رهبری حزب کارگر برای جانشینی کییر استارمر، نخستوزیر کنونی بود. استارمر پس از مخالفتهای درونحزبی در حزب کارگر مجبور به کنارهگیری شد. با توجه به اینکه برنهام پیش از این حمایت ۳۷۹ نفر از ۴۰۳ نماینده حزب کارگر در مجلس عوام را جلب کرده بود، اعلام نام او در روز جمعه یک نتیجه از پیش تعیینشده بود.
برنهام در نخستین سخنرانی خود بهعنوان رهبر حزب، در میان جمعی از نمایندگان، فعالان حامی حزب و رهبران اتحادیههای کارگری گفت: «ما میخواهیم امید را به آنها بازگردانیم. این لحظهای افتخارآمیز و احساسی است که امروز شما به من و خانوادهام هدیه دادید، و من برای آن کاملاً آمادهام.»
او در تلاش برای آرام کردن و تضمین دادن به حزبی که محبوبیتش پس از پیروزی قاطع در انتخابات دو سال پیش بهشدت سقوط کرده است، افزود: «من یک برنامه دارم.»
از یک ماه پیش که برنهام در انتخاباتی ویژه برنده کرسی پارلمان شد، همگان او را نخستوزیر آینده میدانستند، اما او تا کنون جزئیات کمی درباره اولویتهای سیاستی خود فاش کرده است. برنهام در حالی وارد شماره ۱۰ خیابان داونینگ (دفتر نخستوزیری) خواهد شد که برای رأیدهندگان خارج از منچستر تا حد زیادی ناشناخته است.
او در سخنرانی روز جمعه خود برخی از اولویتهایش را ترسیم کرد و قول داد که «امید را به قلب هر شهروند» و «رشد اقتصادی خوب را به تمام مناطق کشور» بیاورد؛ امری که قرار است بخشی از آن از طریق انتقال قدرت از دولت مرکزی در لندن به رهبران محلی در شهرها و مناطق دیگر محقق شود.
او به حاضران گفت: «ما قدرت را از وستمینستر و وایتهال (مراکز قدرت سیاسی در لندن) پس میگیریم و به جایی که در آن زندگی میکنید بازمیگردانیم. قدرت بیشتری بر روی ملزومات اساسی زندگی به شما داده میشود تا بتوانید آنها را بهتر مدیریت کنید.»
کییر استارمر ماه گذشته اعلام کرد پس از دو سال حضور در قدرت استعفا میدهد.
حزب کارگر در نظرسنجیها همواره پشت سر حزب ضد مهاجرت «اصلاح بریتانیا» (Reform UK) قرار دارد و در انتخابات محلی ماه مه نتایج فاجعهباری بهدست آورد؛ امری که فشارهای غیرقابلتحملی را بر استارمر برای کنارهگیری وارد کرد.
برنهام سبک رهبری راحتتر و صمیمیتری نسبت به استارمرِ تا حدی جدی و سختگیر دارد و بهعنوان یکی از بهترین سخنوران و ارتباطگیرندگان حزب کارگر شناخته میشود. با این حال، او با بسیاری از همان مشکلاتی روبهرو است که سلف او با آنها دستوپنجه نرم میکرد؛ از جمله اقتصاد راکد، فشار هزینههای زندگی ناشی از جنگها در اوکراین و خاورمیانه، و خدمات عمومی که فراتر از توان تحت فشار قرار گرفتهاند.
افزون بر این، وعدههای او برای ایجاد یک فضای سیاسی جدید و کمتر تفرقهآمیز، تفاوت چندانی با آنچه استارمر در بدو ورود به قدرت در سال ۲۰۲۴ تعهد کرده بود، ندارد.
برنهام گفت: «من برای ساختن سیاستی جدید تلاش خواهم کرد. کشور برای چنین چیزی فریاد میزند. چگونه سیاستمداران میتوانند انگشت اتهام به سمت یکدیگر نشانه بروند، در حالی که استانداردهای زندگی مردم در حال سقوط است و سیاست در کل برای آنها آوردهای ندارد؟ این وضعیت مردم را خشمگین میکند و سبب میشود کلاً سیاست را کنار بگذارند.»
او افزود «شجاعتِ اصلاح مسائل بزرگی را که سیاست از آنها غفلت کرده است» خواهد داشت؛ مسائلی مانند رسیدگی به دسترسی نامتوازن به مراقبتهای اجتماعی برای کسانی که بهدلیل سن، بیماری یا معلولیت به آن نیاز دارند. این یک موضوع مبرم در کشوری با جمعیت رو به پیری است؛ مسئلهای که دست به گریبان دولتهای پیشینِ حزب کارگر و محافظهکار هم بود.
او بر برنامههای خود برای تمرکز بر احیای اقتصادی، کنترل عمومی بیشتر بر بخشهای کلیدی و ایجاد مشاغل صنعتی مدرن تأکید کرد و استدلال کرد که بریتانیا در دهه ۱۹۸۰، یعنی زمانی که «قدرت سیاسی متمرکز شد و قدرت اقتصادی به بخش خصوصی واگذار شد»، راههای اشتباهی را طی کرد.
این همان دههای است که مارگارت تاچر، نخستوزیر محافظهکار، سیاستهای نئولیبرالیستی، خصوصیسازی، صنعتزدایی و تمرکزگرایی سیاسی را پیش برد و اقتصاد بریتانیا را دگرگون کرد.
برنهام با اشاره به جابهجایی نخستوزیران در این مدت که تنها در یک دهه اخیر شش بار تکرار شده است؛ گفت: «به آرامی و گاهی به شکلی نامحسوس در طول چهار دهه، قدرت سیاسی و اقتصادی از جوامع ما در تمام مناطق و کشورهای بریتانیا سلب شد. این مهمترین لحظه تغییر در سیاست ما طی ۴۰ سال گذشته است.»
استارمر تا روز دوشنبه بهعنوان نخستوزیر باقی خواهد ماند و در آن روز رسماً استعفای خود را به چارلز سوم، پادشاه بریتانیا تقدیم خواهد کرد. سپس پادشاه از برنهام خواهد خواست تا دولت جدید را تشکیل دهد.
نظام دموکراسی پارلمانی بریتانیا به احزاب حاکم اجازه میدهد تا رهبران خود و در نتیجه نخستوزیر را بدون نیاز به برگزاری انتخابات سراسری تغییر دهند. انتخابات ملی بعدی نیازی نیست تا قبل از سال ۲۰۲۹ برگزار شود.
تغییر نخستوزیران بریتانیا در سالهای اخیر با سرعت فزایندهای رخ داده است. اندی برنهام هفتمین رهبر بریتانیا از سال ۲۰۱۶ تاکنون خواهد بود.
نظرها
نظری وجود ندارد.