روایت زنان افغانستان از «زندانهای شخصی» در قندهار
طالبان به هر فردی که خانهاش را به «زندان زنان» تبدیل کند، هر روز ۵۰۰ افغانی پرداخت میکند؛ خصوصیسازی سرکوب زنان به شیوه طالبان.
بازگشت طالبان به قدرت زنان را از عرصه عمومی، آموزش و اشتغال حذف و همزمان سرکوب و خشونت بیشتری را بر آنان تحمیل کرد. یک گزارش در رسانههای افغانستان از حبس زنانی که در محاکم طالبان «مجرم» شناخته میشوند، در زندانهای شخصی پرده برداشته است.
«هر فردی که زنان زندانی را نگهداری میکند، در برابر هر ۲۴ ساعت ۵۰۰ افغانی از سوی وزارت اقوام و قبایل دریافت میکند». این روایت یکی از «بزرگان قوم قندهار» است که خانهاش به یکی از «زندانهای زنان» در این ولایت تبدیل شده است.
«حاجی نبی»، که نام اصلی او فاش نشد به «اطلاعات روز» گفت: «شماری دیگر از بزرگان قوم و علمای دینی در قندهار نیز خانههای خود را به محلی برای نگهداری زنان زندانی اختصاص دادهاند.»
به گفته او «بهدلیل نبود زندان کافی برای زنان»، متهمان زن یک تا سی روز در خانه او نگهداری - حبس - میشوند. او ادعا کرد که خانهاش از زندان «امنتر» است. روایت زنان افغانستانی که زندانهای خانگی را تجربه کردهاند اما متفاوت است.
گلناز، زن میانسالی که دخترش را به دلیل درخواست طلاق محکوم و زندانی کردند، گفت دخترش را «به یک اتاق تاریک در خانه قاضی بردند و دروازهی این اتاق را از بیرون قفل کردند. غذا و سایر نیازهای دخترم توسط زنان خانوادهی قاضی آورده میشد و او اجازهی بیرونشدن از خانه را نداشت.»
دادگاه طالبان در رسیدگی به درخواست طلاق دختر گلناز، او را به «رابطه جنسی با مردان و تلاش برای قتل شوهر» متهم و به همین اتهام ساختگی زندانی کرد. به گفته گلناز در دورانی که دخترش را در خانه قاضی حبس کرده بودند، قاضی از او خواست با پدر کهنسالش ازدواج کند تا به نفعش حکم بدهد؛ «دخترم برای اینکه از اتاق تاریک نجات پیدا کند، پیشنهاد ازدواج با پدر این قاضی طالبان را پذیرفت و سپس از خانهی این قاضی فرار کرد.»
او گفت طالبان پس از فرار بار دیگر دخترش را بازداشت و زندانی کردهاند.
مریم، یک زن دیگر که پس از مرگ شوهرش در خانه احضار و به قتل شوهرش متهم شد هم تجربه حبس در زندانهای خانگی طالبان را دارد. او را در خانه یکی از مقامهای طالبان حبس کردند و در آن دوره بارها از سوی آن مقام و اعضای خانوادهی او بارها به او توهین شد و تحقیرش کردند. او گفت:
زندگی من در آنجا ظاهرا عادی بود. کسی مرا بهطور مستقیم زیر نظر نداشت، اما اجازه نداشتم از اتاقی که در آن زندگی میکردم بیرون شوم. غذا را برایم به همان اتاق میآوردند. بزرگترین مشکل من رفتار تحقیرآمیز اعضای خانوادهی او بود. طالبان به من گفتند که باید در برخی از کارهای خانه کمک کنیم. گاهی در پختوپز، نظافت و سایر کارهای روزمره سهم میگرفتم. در آن خانه یک زن سالخورده بود که به من میگفت کار کن و غذا بخور؛ اگر کار نکنی، ما هم به تو غذا نمیدهیم.
مریم سرانجام در همان دادگاه طالبان از قتل شوهرش تبرئه شد. پیش از آن اما چند مدت را هم در زندانهای کانتینری به همراه ۴۰ زن دیگر حبس و خشونت را تحمل کرد.
سه کانتینر فلزی در کنار ساختمان ولسوالی میانشین قندهار، در گرمایی بالاتر از ۴۰ درجهی سانتیگراد زندان طالبان برای زنانی است که در محاکم قضایی این گروه ضد زن به حبس محکوم میشوند. مریم در توصیف این زندان گفت:
در داخل زندان تنها یک چمن کوچک وجود داشت که اطراف آن را با سیم و حفاظ پوشانده بودند. ما زندانیان فقط اجازه داشتیم برای دیدن آفتاب به همان محل برویم. هر زنی که نوبت تحقیقش میرسید، از میان ما جدا میشد. در جریان بازجویی با تهدیدهای شدید روبهرو بودیم و حتا گاهی ما را به مرگ تهدید میکردند و میگفتند اگر حقیقت را نگویید، کشته خواهید شد.
نصرالله هم که خواهرش به اتهام سرقت دستگیر و به حبس محکوم شده است، گفت که برای هشت روز خواهرش را در خانه یکی از «علمای دینی» حبس کردند. به گفته او رسیدگی به پرونده زنان «زمان بسیار زیادی میگیرد» و «قاضی حتی فرصت صحبتکردن را به زن متهم نمیدهد و هیچ مکان معیاری برای نگهداری و حفاظت از او وجود ندارد.»
علاوه بر این خانواده زنان زندانی برای ملاقات با آنها باید زمان زیادی منتظر بمانند، چرا که «شمار زنانی که مسئول تنظیم و نظارت بر بخش زنان بودند بسیار اندک بود و نمیتوانستند به همهی مراجعهکنندگان رسیدگی کنند.». او گفت خانوادههای زیادی را میشناسد که «پس از گذشت چند ماه نیز نتوانسته بودند زنان زندانی خانوادهی خود را ملاقات کنند.»
طالبان که پس از توافق با ایالات متحده آمریکا در سال ۲۰۲۱/ مرداد ۱۴۰۰ با اشغال دوباره کابل بر افغانستان حاکم شد. در دوره حکمرانی طالبان زنان از تحصیل، اشتغال و حضور در فضاهای عمومی منع شدهاند. قوانین اسلامی مبنای حکمرانی قرار گرفته است و خشونت بر زنان به اشکال گوناگون افزایش یافته است. فعالان زن افغانستان در اعتراض به به رسمیت شناخته شدن طالبان خواستار آن هستند که آپارتاید جنسیتی در این کشور به رسمیت شناخته شود.
نظرها
نظری وجود ندارد.