علی قمصری؛ روایت ایستادگی هنر در برابر تجاوز به وطن
وقتی تهدید حمله به پلها و نیروگاههای ایران، جنگ را به زیرساختهای زندگی روزمره نزدیک کرد، علی قمصری با تارش به نیروگاه دماوند رفت و «وطن من» پرویز مشکاتیان را نواخت؛ اجرایی که آن را تلاشی برای دفاع از وطن، مستقل از هر گرایش سیاسی، توصیف کرد. این تصویر در کارنامه هنرمندی ثبت شد که پیشتر از زندانیان سیاسی گفته و پس از کشتار دیماه یکی از نوازندگان گروهش را سوگوار شده بود؛ هنرمندی که در دوگانه جنگ و حکومت، کوشیده است با زبان موسیقی در کنار مردم بایستد.
زهرا باقریشاد
علی قمصری درحین حملههای نظامی به زیرساختها روز ۶ آوریل ۲۰۲۶ ـ شبکههای اجتماعی
در فروردین ۱۴۰۵، در میانه جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، دونالد ترامپ تهدید کرد که پلها و نیروگاههای ایران را هدف قرار میدهد و ایران را به عصر بازمیگرداند؛ تهدیدی که اضطراب و اندوه آن روزها را برای بسیاری از ایرانیان به بخشی از حافظه جمعی تبدیل کرد.
در همان روزهایی که خطر حمله به زیرساختهای حیاتی ایران مطرح بود، گروهی از مردم در اطراف پلها و نیروگاهها تجمع کردند و با تشکیل زنجیره انسانی، تلاش کردند از این تأسیسات محافظت کنند. در میان آنها، یک هنرمند نیز حضور داشت؛ اما نه با زنجیرهای انسانی بلکه با یک تار. علی قمصری، آهنگساز و نوازنده تار، سازش را برداشت و به نیروگاه برق دماوند رفت؛ جایی که کمتر کسی انتظار داشت صحنه یک اجرای موسیقی باشد.
قمصری در آنجا از «وطن من»، ساخته پرویز مشکاتیان، نواخت؛ اجرایی که در آن لحظه، فراتر از یک اجرای موسیقی بود. تصویر یک نوازنده در برابر نیروگاهی که هدف تهدید نظامی قرار گرفته بود، به نمادی از تلاش یک هنرمند برای دفاع از وطن با زبان خودش تبدیل شد. قمصری در ویدئویی که از این حرکت منتشر کرد تأکید کرد که این حضور، بدون گرایش به گروه سیاسی خاصی و صرفاً از سر دغدغه وطن بوده است. او گفت: امیدوارم صدای تارم، بازدارندگی برای وطنم ایجاد کند.
این حرکت البته واکنشهای متفاوتی به همراه داشت. بسیار مورد استقبال قرار گرفت و تنها برخی آن را اقدامی در حمایت از جمهوری اسلامی دانستند؛ اما کارنامه قمصری پیش از جنگ، تصویر روشنی از موضعگیری سیاسی او نشان میداد. او سالها پیش، در واکنش به سخنان وزیر ارشاد درباره نبود مانع برای فعالیت هنرمندان، خطاب به او گفته بود: جلویم را نگیرید و بگذارید امشب (شب یلدا) برای زندانیان سیاسی اجرا کنم.
پس از کشتار دیماه ۱۴۰۴ نیز قمصری با انتشار ویدئویی، یاد یکی از نوازندگان گروهش را که در میان کشتهشدگان بود، گرامی داشت و نوشت که قرار بوده آن نوازنده در یک اجرای پنجشنبهشب روی صحنه باشد، اما صدای سازش برای همیشه خاموش شد. و پس از پایان جنگ نیز، در یادداشتی از ایستادن در کنار مردم در یکی از سختترین فصلهای تاریخ معاصر ایران نوشت؛ از مردمی که با وجود همه داغها، هنوز از باران و هوای پاک حرف میزنند و تکهای از امید را در همین جملههای ساده پنهان کردهاند.
علی قمصری، پیش از آنکه فقط یک نوازنده تار یا آهنگسازی با همکاریهای مهم در موسیقی ایران باشد، هنرمندی است که در لحظههای بحرانی، تلاش کرده با زبان خودش حرف بزند. و شاید به همین دلیل، تصویر او با تارش در برابر نیروگاه دماوند ماندگار شده است.
نظرها
نظری وجود ندارد.