ورود پزشکیان به نیویورک؛ گفت‌وگوی ایران و آمریکا در حاشیه سازمان ملل

نظرها

• روح آبدیده

  ۱ مهر ۱۴۰۵، ۱۰:۰۹

  پاشون رو گذاشتن کشورتون پس میتونید بازداشتشان کنید ! چون جنایتکار جنگی هستند !!!

• PRESIDENT CYBERPUNK

  ۱ مهر ۱۴۰۵، ۱۱:۴۱

  آمریکا ، اسرائیل و همدستان اون سه دولت و دولت نامشروع جمهوری اسلامی که توسط روح الله خمینی رجیم خلق شد باعث و بانی مرگ میلیون ها نفر و ازبین رفتن بشریت و انسانیت و آدمیت روی این سیاره بودند و باید به مجازات عمل خودشون برسند ! حرف خودم هست که زندگیم ازبین رفته و نقل و ناغیل هم همه جا هست !

• F.Baharvand

  ۱ مهر ۱۴۰۵، ۱۲:۰۰

  آفتِ سترگ؛ وقتی مذاکره در نیویورک و خیانت‌انگاری در خیابان همزمان می‌شوند. یکی از عجیب‌ترین صحنه‌های سیاست در زمان جنگ، آنجاست که حکومت از یک سو برای پایان دادن به جنگ پای میز مذاکره می‌نشیند و از سوی دیگر، در فضای سیاسی و خیابانی، همان مذاکره با زبان «خیانت» و «تسلیم» بی‌اعتبار می‌شود. این فقط یک تناقض لفظی نیست. اگر مذاکره برای پایان جنگ ضرورت دارد، پس باید امکان سیاسی و اجتماعیِ مذاکره نیز به رسمیت شناخته شود. نمی‌توان همزمان خواهان پایان جنگ بود و هر روزنه‌ای را که ممکن است به پایان آن منجر شود، پیشاپیش خیانت نامید. البته مذاکره مقدس نیست. مذاکره‌کنندگان باید پاسخ‌گو باشند. مفاد مذاکرات باید تا حد امکان روشن باشد. منافع ملی باید معیار باشد. تضمین‌های لازم باید مطالبه شود. و جامعه حق دارد درباره هر توافقی سؤال و نقد کند. اما اینها همه با یک چیز تفاوت اساسی دارد: بی‌اعتبار کردن اصل مذاکره. در سیاست خارجی، مذاکره ادامه سیاست با ابزارهای دیگر است؛ و در شرایط جنگ، گاه تنها راهی است که می‌تواند میدان جنگ را به میز گفت‌وگو منتقل کند. هیچ جنگی صرفاً با شعار پایان نمی‌یابد. جنگ‌ها، دیر یا زود، باید به ترتیباتی سیاسی ختم شوند؛ ترتیباتی که معمولاً بدون گفت‌وگو، چانه‌زنی، عقب‌نشینی متقابل و پذیرش واقعیت‌های موجود امکان‌پذیر نیستند. از این منظر، پرسش اساسی امروز شاید این نباشد که «چرا مذاکره می‌کنند؟» پرسش مهم‌تر این است: «چرا باید مذاکره برای پایان جنگ در یک مکان انجام شود و در همان حال، در جای دیگر، نفسِ مذاکره به‌عنوان خیانت محکوم شود؟» اگر مذاکره‌کننده بداند که هر انعطاف او می‌تواند در داخل کشور «تسلیم» نامیده شود، فضای لازم برای توافق از میان می‌رود. اگر هر توافقی، حتی توافقی که جنگ را متوقف می‌کند، پیشاپیش شکست تلقی شود، نگاه جنگ به یک وضعیت بی‌پایان تبدیل می‌شود؛ زیرا هیچ سیاستمداری حاضر نخواهد بود مسئولیت پایان آن را بپذیرد. این همان نقطه‌ای است که «جنگ‌خواهی» الزاماً به شکل دعوت مستقیم به جنگ ظاهر نمی‌شود. گاهی جنگ‌خواهی، در هیئتِ ناممکن کردن صلح ظاهر می‌شود. از این رو، مخالفت با جنگ فقط به معنای مخالفت با شلیک و بمباران نیست؛ مخالفت با جنگ، دفاع از همه امکان‌هایی است که می‌توانند به پایان آن منجر شوند. مذاکره یکی از همین امکان‌هاست. البته صلحِ مطلوب، صلحی نیست که به هر قیمت به دست آید. صلح باید با حفظ کرامت، امنیت و منافع اساسی کشور همراه باشد. اما «پایان جنگ» را نباید چنان بی‌ارزش کرد که جامعه میان دو انتخاب کاذب گرفتار شود: یا جنگ، یا تسلیم. میان این دو، جهان سیاست پر از راه‌های میانی است. توافق موقت، آتش‌بس، کاهش تنش، تبادل امتیاز، تضمین‌های متقابل و توافق نهایی، همه ابزارهایی هستند برای اینکه کشورها بتوانند از وضعیت جنگی خارج شوند بدون آنکه الزاماً همه اختلافاتشان را حل کرده باشند. کشوری که می‌خواهد جنگ را تمام کند، به مذاکره‌کننده‌ای نیاز دارد که بتواند مذاکره کند؛ نه مذاکره‌کننده‌ای که پیشاپیش از ترس اتهام خیانت، امکان چانه‌زنی را از خود سلب کرده باشد. و جامعه‌ای که از جنگ آسیب دیده است، حق دارد یک مطالبه روشن داشته باشد: جنگ را تمام کنید؛ اما درباره چگونگی آن به مردم توضیح دهید. نه تقدیس مذاکره لازم است و نه نفی آن. نه باید هر توافقی را پیروزی نامید و نه هر مصالحه‌ای را شکست. آنچه باید سنجیده شود، نتیجه واقعی آن برای کشور و مردم است. امروز، بیش از هر زمان، باید میان «نقد مذاکره» و «مخالفت با مذاکره» فرق گذاشت. نقد، حق جامعه است. اما اگر اصل مذاکره به تابویی سیاسی تبدیل شود، آنگاه راه خروج از جنگ نیز به تابو تبدیل خواهد شد. و این، شاید خطرناک‌ترین آفت باشد: وقتی کشوری برای پایان جنگ مذاکره می‌کند، اما بخشی از فضای سیاسی آن، مذاکره برای پایان جنگ را خیانت می‌نامد. در چنین وضعی، دفاع از مذاکره دفاع از هیچ شخص یا دولتی نیست. دفاع از یک امکان است: امکان پایان دادن به جنگ. و شاید امروز، همین امکان بیش از هر چیز دیگری نیازمند دفاع باشد.