دموکرات‌ها کنگره را بردند؛ اما آیا می‌توانند جنگ با ایران را متوقف کنند؟
پوریا پزشکی ـ دموکرات‌ها با پیروزی در انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا کنترل کنگره را به دست آورده‌اند، اما آیا می‌توانند جنگ ترامپ علیه ایران را متوقف کنند؟ مخالفت گسترده رأی‌دهندگان با جنگ، افزایش هزینه‌های اقتصادی و قدرت‌گرفتن نیروهای ترقی‌خواه، فشار بر کاخ سفید را افزایش داده است. بااین‌حال، اختیارات نظامی رئیس‌جمهور، اختلافات درونی دموکرات‌ها و محدودیت‌های قانونی کنگره، پایان جنگ را نامطمئن می‌کند. این تحلیل بررسی می‌کند که پیروزی انتخاباتی دموکرات‌ها تا چه اندازه می‌تواند به تغییری واقعی در سیاست جنگی آمریکا و سرنوشت مردم ایران منجر شود.
پوریا پزشکی
حضور آمریکایی‌ها پای صندوق‌های رأی در انتخابات میان‌دوره‌ای این کشور ـ کتابخانه یادبود مارتین لوتر کینگ جونیور ـ واشنگتن دی‌سی - ۳ نوامبر ۲۰۲۶ ـ عکس از خبرگزاری فرانسه
انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۶ آمریکا، پس از ماه‌ها مخالفت با جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، اکثریت هر دو مجلس کنگره را به دموکرات‌ها سپرد. آیا این پیروزی مسیر جنگ را تغییر خواهد داد؟
دموکرات‌ها روز سوم نوامبر اکثریت مجلس نمایندگان و سنا را به دست آوردند و به دو سال تسلط جمهوری‌خواهان بر کنگره پایان دادند. آن‌ها کرسی‌های سنا را در ایالت‌هایی چون کانزاس، کارولینای جنوبی و تگزاس، که پایگاه جمهوری‌خواهان به شمار می‌روند، تصاحب کردند، بیش از دو دوجین کرسی مجلس نمایندگان را از رقیب گرفتند و عبدال السید را از میشیگان به‌عنوان نخستین سناتور مسلمان تاریخ آمریکا راهی سنا کردند. خشم از جنگ علیه ایران و افزایش هزینه‌های زندگی در شکل‌گیری این نتیجه نقش داشت. اما اینکه نتیجهٔ انتخابات سیاست خارجی آمریکا را تغییر دهد، پرسشی دیگر است.
از زمان آغاز حملات آمریکا و اسرائیل در ۲۸ فوریه، اسرائیل از پرتاب ۱۸ هزار بمب خبر داده و نیروهای آمریکایی از انجام بیش از ۱۳ هزار و ۵۰۰ حمله در ۳۸ روز نخست جنگ گزارش داده‌اند. هرانا تا هفتم آوریل کشته‌شدن سه هزار و ۶۳۶ نفر، از جمله هزار و ۷۰۱ غیرنظامی و ۲۵۴ کودک، را ثبت کرده بود؛ سازمان ملل نیز شمار مجروحان را تا ۳۰ مارس بیش از ۲۷ هزار و ۹۰۰ نفر اعلام کرده بود. تلفات پس از این تاریخ‌ها در این آمار نیامده است. دموکرات‌ها کنگره را در اختیار خواهند گرفت، اما ترامپ همچنان فرمانده کل قوا خواهد ماند. انتخابات سه پرسش متمایز را پیش می‌کشد: آیا آمریکایی‌ها خودِ جنگ را رد کرده‌اند؟ آیا دموکرات‌ها می‌توانند رئیس‌جمهور را مهار کنند؟ و پیروزی آن‌ها برای مردمی که زیر حملات زندگی می‌کنند چه معنایی دارد؟ بیرون از کنگره، کارگران، معلمان و دیگر تشکل‌های مستقل جامعهٔ مدنی ایران نیز، بدون حمایت از جمهوری اسلامی، خواستار صلح شده‌اند.
برای درک ابعاد پیروزی دموکرات‌ها، ابتدا باید به ماهیت رأی‌دادن در انتخابات میان‌دوره‌ای نگاه کرد. این انتخابات با انتخابات ریاست‌جمهوری تفاوت دارد: اغلب به فرصتی برای ابراز رضایت یا نارضایتی از دولت تبدیل می‌شود، در حالی که کارزارهای انتخابات ریاست‌جمهوری عمدهٔ توان خود را بر نامزدهای تصدی مقام ریاست‌جمهوری متمرکز می‌کنند. رأی علیه حزب حاکم لزوماً به معنای توافق بر سر سیاست‌هایی نیست که باید جایگزین سیاست‌های آن شوند.
در دورهٔ پس از ۲۰۰۱، برتری ۱۲٫۸ واحد درصدی دموکرات‌ها در این دوره بزرگ‌ترین فاصلهٔ آرای دو حزب در انتخابات مجلس نمایندگان در قرن حاضر است؛ پیروزی‌ای که با بالاترین سهم نامزدهای ترقی‌خواه همراه شده است. از آغاز قرن بیست‌ویکم، دموکرات‌ها در دو انتخابات میان‌دوره‌ای مشابه نیز پیروزی‌های چشمگیری به دست آورده بودند: در ۲۰۰۶ با اختلاف نزدیک به هشت واحد درصد و در ۲۰۱۸ با اختلاف ۸٫۶ واحد درصد. در ۲۰۰۶، جنگ عراق و رسوایی‌های جمهوری‌خواهان به حزب حاکم ضربه زد؛ در ۲۰۱۸، مخالفت با ترامپ و مسئلهٔ خدمات درمانی به سود دموکرات‌ها عمل کرد.
پس از هر دو انتخابات، دموکرات‌ها در انتخابات ریاست‌جمهوری نیز پیروز شدند، اما هیچ‌یک از این دو موج به برتری پایدار آن‌ها نینجامید. چهار سال پس از هر پیروزی میان‌دوره‌ای، جمهوری‌خواهان در مجموع آرای انتخابات مجلس نمایندگان پیش افتادند: با اختلاف ۶٫۶ واحد درصد در ۲۰۱۰ و ۲٫۷ واحد درصد در ۲۰۲۲. بسیج جنبش «تی پارتی» در ۲۰۱۰ به جمهوری‌خواهان کمک کرد؛ تورم و الگوی مشارکت انتخاباتی نیز در ۲۰۲۲ به سود آن‌ها بود. یافته‌های مؤسسهٔ پیو نشان داد بیشتر رأی‌دهندگان در ۲۰۲۲ به همان حزبی رأی دادند که در ۲۰۲۰ انتخاب کرده بودند؛ نشانه‌ای از اینکه تفاوت در میزان مشارکت، بیش از تغییر گرایش حزبی رأی‌دهندگان، در نتیجه نقش داشته است. این جابه‌جایی‌ها، تفسیر یک پیروزی بزرگ میان‌دوره‌ای به‌عنوان تغییری پایدار در مواضع سیاسی جامعه را دشوار می‌کند.
میزان مشارکت در ۲۰۲۶ از ۲۰۲۴ پایین‌تر بود: برآوردهای اولیه آن را ۴۹٫۴ درصد واجدان شرایط، در برابر ۶۴٫۳ درصد در انتخابات پیشین، نشان می‌دهد. برتری ۱۲٫۸ واحد درصدی دموکرات‌ها بیانگر اعتراض مجموعهٔ کوچک‌تری از رأی‌دهندگان بود، نه اثبات حمایت اکثریت واجدان شرایط از این حزب. بزرگی این فاصله، به‌تنهایی، توافق بر سر پایان‌دادن به جنگ یا اقدام‌های لازم برای آن را نیز نشان نمی‌دهد.
فاصلهٔ میان مخالفت سیاسی و تغییر ساختاری به انتخابات محدود نمی‌شود. جنبش ضد جنگ ویتنام بر سیاست‌گذاری اثر گذاشت، اما قدرت مالی و سیاسی مجتمع نظامی‌ـ‌صنعتی را برنچید؛ موارد مستند نقض حقوق و تلفات غیرنظامیان در خارج از آمریکا نیز ادامه یافت. آیا ۲۰۲۶ نشانهٔ تغییری واقعی است یا نوسان دیگری در آونگ قدرت؟ زمینه‌های پیروزی دموکرات‌ها در ۲۰۰۶ و ۲۰۱۸ و شکست‌های بعدی آن‌ها، این پرسش را پیش می‌کشد که چه چیزی می‌تواند مخالفت انتخاباتی را به سیاستی پایدار بدل کند. در مورد جنگ علیه ایران، نقطهٔ آغاز، اختیاراتی است که دموکرات‌ها در دست خواهند داشت و اینکه آیا حاضرند از آن‌ها استفاده کنند.
آیا کنگرهٔ دموکرات می‌تواند جنگ را متوقف کند؟
کنگره اختیار اعلان جنگ و کنترل هزینه‌های دولت فدرال را دارد؛ فرماندهی نیروهای مسلح با رئیس‌جمهور است. با این حال، دولت‌های دموکرات و جمهوری‌خواه مدت‌هاست بدون اعلان رسمی جنگ، عملیات نظامی انجام می‌دهند.
بر اساس قطعنامهٔ اختیارات جنگی مصوب ۱۹۷۳، عملیات جنگی فاقد مجوز معمولاً باید ظرف ۶۰ روز پایان یابد؛ دوره‌ای ۳۰روزه نیز ممکن است برای خروج نیروها در نظر گرفته شود. دولت ترامپ شمول این قانون بر جنگ ایران را محل مناقشه می‌داند. هر دو مجلس در ماه ژوئن قطعنامه‌ای دربارهٔ اختیارات جنگی را تصویب کردند، هرچند الزام‌آوربودن قطعنامه‌های هم‌زمان دو مجلس محل اختلاف است. سنا در ۲۴ سپتامبر طرح دیگری را با ۵۰ رأی در برابر ۴۹ رأی رد کرد. اندی کیم، سناتور دموکرات، جنگ را چنین توصیف کرد:
به نام ما، با پول ما، اما بدون آن‌که ما حرفی در آن داشته باشیم.
از ژانویهٔ ۲۰۲۷، دموکرات‌ها می‌توانند جلسات استماع برگزار کنند، مقام‌ها را احضار کنند، دربارهٔ عملیات تحقیق کنند و بر تخصیص بودجهٔ دفاعی اثر بگذارند. آن‌ها می‌توانند تأمین مالی را مشروط کنند یا هزینه‌کرد برای عملیات مشخصی را ممنوع سازند. اما ترامپ همچنان حق وتو دارد، دموکرات‌ها اکثریت دوسوم لازم برای بی‌اثرکردن وتو را ندارند و مقررات سنا و بودجه‌های از پیش تصویب‌شده نیز مانع باقی می‌مانند. قطعنامه‌ای غیرالزام‌آور در مخالفت با عملیات جنگی، معادل قانونی برای قطع تأمین مالی نیست. حتی محدودکردن بودجه نیز باید از فرایند تخصیص اعتبارات و مخالفت رئیس‌جمهور عبور کند.
ارادهٔ سیاسی مانع دیگری است. حکیم جفریز، رهبر دموکرات‌های مجلس نمایندگان، در مصاحبه‌ای در اکتبر وعده داد برای پایان‌دادن به جنگ تلاش کند. اما در پاسخ به پرسشی دربارهٔ قطع بودجه گفت:
«ببینید، وقتی به فرایند تخصیص بودجه برسیم، به آن رسیدگی می‌کنیم.»
دیگران مواضع صریح‌تری گرفته‌اند. فراکسیون ترقی‌خواه کنگره در ۲۵ مارس با بودجهٔ تکمیلی برای جنگ فاقد مجوز علیه ایران مخالفت کرد. کریس مورفی، سناتور دموکرات، پیشنهاد کرد بودجه‌های دفاعی آینده به ممنوعیت استفاده از آن‌ها در این جنگ مشروط شود، هرچند اذعان کرد که نمی‌تواند اتحاد دموکرات‌ها را تضمین کند. دموکرات‌های سنا می‌توانند حتی پیش از ژانویه، با خودداری از رأی‌دادن به تمدید بودجهٔ دولت که اعتبار آن در ۱۱ دسامبر پایان می‌یابد، برای اعمال محدودیت فشار بیاورند؛ اقدامی که خطر تعطیلی دولت را در پی دارد.
چالش فقط به قانون اساسی مربوط نیست. چهار نمایندهٔ دموکرات در مجلس نمایندگان علیه قطعنامهٔ اختیارات جنگی در فوریه رأی دادند و به شکست آن کمک کردند؛ هم‌زمان، برخی دیگر از چهره‌های ارشد حزب امکان اختصاص بودجهٔ نظامی بیشتر را مطرح کردند. مداخلهٔ نظامی نیز در انحصار جمهوری‌خواهان نیست: دولت باراک اوباما هزاران حملهٔ هوایی در عراق و سوریه و حدود ۱۶۰ حمله در یمن انجام داد و از مداخلهٔ نظامی به رهبری عربستان سعودی پشتیبانی کرد. دموکرات‌ها باید تصمیم بگیرند آیا می‌خواهند اختیارات جنگ‌افروزی رئیس‌جمهور را به چالش بکشند؛ اختیاراتی که دولت‌های خودشان نیز به تداوم آن کمک کرده‌اند. فاصلهٔ میان وعدهٔ نظارت و رأی به قطع بودجه تعیین خواهد کرد که کنترل کنگره مسیر جنگ را تغییر می‌دهد یا فقط به جلسات استماع بیشتری دربارهٔ آن می‌انجامد.
آمریکایی‌ها جنگ را رد کردند یا هزینه‌های آن را؟
بر اساس نظرسنجی خروج از شعب رأی‌گیری ان‌بی‌سی، ۷۴ درصد رأی‌دهندگان جنگ ایران را عاملی تعیین‌کننده یا مهم در رأی خود به نامزدهای کنگره دانسته‌اند؛ ۶۳ درصد نیز معتقد بوده‌اند اقدام نظامی تصمیم اشتباهی بوده است. نظرسنجی اکتبر پیو نشان داد ۶۵ درصد از عملکرد ترامپ در جنگ ناراضی‌اند و تنها ۳۴ درصد آغاز توسل به نیروی نظامی را موجه می‌دانند. در نظرسنجی رویترز/ایپسوس نیز ۵۵ درصد گفته‌اند اقدام نظامی ارزش هزینه‌هایش را نداشته است.
اما انگیزهٔ این مخالفت چه بود؟ پیو دریافت که ۷۳ درصد به‌شدت نگران قیمت سوخت و ۷۱ درصد نگران تلفات آمریکایی‌ها بوده‌اند. در نظرسنجی پیشین، ۴۵ درصد معتقد بودند آمریکا برای جلوگیری از تلفات غیرنظامیان به‌اندازهٔ کافی تلاش نمی‌کند و ۴۱ درصد با این نظر مخالف بودند؛ ۳۶ درصد انتظار داشتند وضعیت ایرانیان پس از جنگ بدتر شود و ۲۵ درصد انتظار بهبود داشتند. این ارقام از نگرانی محدود انسانی برای جان ایرانیان حکایت دارد؛ نگرانی‌ای که به نظر می‌رسد در برابر دغدغهٔ گرانی بنزین بسیار کم‌رنگ‌تر است.
پنتاگون تا ۱۶ اکتبر هزینه‌های نظامی را ۴۷٫۱ میلیارد دلار برآورد کرده بود. آمریکایی‌ها تا سپتامبر، در مقایسه با شرایط فرضیِ نبود جنگ، بیش از ۱۰۰ میلیارد دلار اضافه برای بنزین و گازوئیل پرداخته بودند؛ به‌طور متوسط بیش از ۷۵۰ دلار برای هر خانوار. افزایش هزینه‌های حمل‌ونقل و تولید فشار بیشتری بر کارگران، به‌ویژه خانوارهایی که پیش‌تر نیز برای تأمین خوراک و اجاره با دشواری روبه‌رو بودند، وارد کرده است. این فشارها جدی‌اند، اما با ویرانی ملموسی که مردم در ایران تجربه می‌کنند تفاوتی بنیادی دارند. با این همه، بخش عمدهٔ گفتار صلح‌خواهانه را دشواری‌های اقتصادی آمریکایی‌ها شکل می‌دهد، نه وضعیت ایرانیانی که با مرگ روبه‌رو هستند.
تنگنای اقتصادی آمریکایی‌ها را نمی‌توان با تجربهٔ بمباران و ویرانی برای غیرنظامیان ایرانی هم‌سنگ دانست. سندیکای مستقل کارگران شرکت واحد اتوبوس‌رانی تهران و حومه در بیانیه‌ای در ماه مه هشدار داد که نخبگان اقتصادی و سیاسی ممکن است به دلیل قیمت انرژی و خطر رکود خواستار صلح شوند، نه از سر نگرانی برای جان ایرانیان. این سندیکا ادعای «مداخلهٔ بشردوستانه» بودن بمباران را رد کرد و از تخریب زیرساخت‌ها، تورم، محدودیت اینترنت و تشدید سرکوب گفت. در ساختار آپارتاید جهانی، ارزش جان انسان‌ها بر اساس جایگاهشان در سلسله‌مراتب جهانی قدرت تعیین می‌شود؛ ساختاری که در آن رنج و مرگ برخی جمعیت‌ها مهم‌تر از رنج و مرگ دیگران به شمار می‌رود.
آیا دموکرات‌ها دربارهٔ ایران و اسرائیل متحدند؟
رقابت سنا در میشیگان شکاف‌های سیاست خارجی را آشکار کرد. عبدال السید، نامزد ترقی‌خواه مورد حمایت برنی سندرز و الکساندریا اوکاسیو کورتز، در انتخابات مقدماتی هیلی استیونز، نامزد مورد حمایت تشکیلات حزب، و در نوامبر مایک راجرز جمهوری‌خواه را شکست داد. آیپک و گروه‌های وابسته به آن بیش از ۳۰ میلیون دلار هزینه کردند تا او را در انتخابات مقدماتی شکست دهند. السید با انتقال سلاح به اسرائیل در جریان جنگ غزه مخالف بود؛ استیونز از ادامهٔ حمایت دفاع می‌کرد. او پس از شکست در انتخابات مقدماتی، از راجرز حمایت کرد.
این نتیجه نشان می‌دهد پشتوانهٔ مالی پیروزی را تضمین نمی‌کند، اما ثابت نمی‌کند که سیاست خارجی به‌تنهایی سرنوشت رقابت را تعیین کرده است. السید بر خدمات درمانی و هزینه‌های زندگی نیز تمرکز داشت و میشیگان جمعیت قابل‌توجهی از آمریکایی‌های عرب‌تبار دارد. نظرسنجی اکتبر مؤسسهٔ عرب‌آمریکایی نشان داد ۹۰ درصد از رأی‌دهندگان احتمالی عرب‌تبار، غزه را در تصمیم خود برای انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸ مهم می‌دانند؛ ۴۱ درصد از دموکرات‌های عرب‌تبار نیز گفته‌اند به نامزدهایی که حاضر نباشند به حمایت بی‌قیدوشرط آمریکا از اسرائیل پایان دهند رأی نخواهند داد. این یافته‌ها به توضیح فشار بر نامزدها کمک می‌کند، بی‌آن‌که ثابت کند غزه نتیجهٔ میشیگان را تعیین کرده است.
بر اساس ارزیابی پروگرسیو کانگرس، از میان ۶۵ نمایندهٔ تازه‌انتخاب‌شدهٔ دموکرات یا متحد این حزب، ۲۷ نفر، معادل ۴۲ درصد، معیارهای این مجموعه برای ترقی‌خواه‌بودن را داشته‌اند؛ در مقابل، از میان ۱۷۱ نمایندهٔ ابقاشده، این رقم ۱۹ نفر، معادل ۱۱ درصد، بوده است. شش نمایندهٔ تازه‌انتخاب‌شدهٔ مورد حمایت سوسیالیست‌های دموکرات آمریکا نیز به سوسیالیست‌های حاضر در مجلس خواهند پیوست. اما افزایش کرسی‌های سوسیالیست‌ها لزوماً به معنای افزایش قدرت چانه‌زنی آن‌ها نیست: اکثریت بزرگ‌تر دموکرات‌ها می‌تواند بدون اتکا به یک بلوک کوچک ترقی‌خواه قانون تصویب کند.
پرسش این است که آیا قانون‌گذاران ترقی‌خواه می‌توانند برای فشار بر رهبران حزب دربارهٔ بودجهٔ جنگ و انتقال سلاح هماهنگ عمل کنند. افزایش نمایندگی به معنای توافق بر سر سیاست نیست و مخالفت با ترامپ نیز با مخالفت با مداخلهٔ نظامی آمریکا یکی نیست. رهبران کنگره همچنان کنترل چشمگیری بر این دارند که کدام پیشنهادها به رأی گذاشته شوند.
افزون بر همهٔ این‌ها، دموکرات‌ها تا ژانویه کنترل کنگره را به دست نمی‌گیرند. تحقیق رویترز در سپتامبر نشان داد مقام‌های کاخ سفید می‌خواستند از تشدید عمدهٔ جنگ پیش از سوم نوامبر پرهیز کنند، اما گسترش عملیات پس از انتخابات ممکن بود. گزارش‌های بعدی احتمال ازسرگیری حملات به زیرساخت‌ها، ذخایر و تأسیسات هسته‌ای ایران را بررسی کردند. کریس مورفی پس از یک جلسهٔ توجیهی محرمانه، پیشنهادها را «جنون‌آمیز» خواند. هیچ‌یک از این موارد ثابت نمی‌کند که دستور تشدید حملات صادر شده است، اما پایان انتخابات یکی از انگیزه‌های احتمالی برای خویشتن‌داری را از میان می‌برد.
ترامپ پیش‌بینی کرده بود که تهران پس از رأی‌گیری به دنبال توافق خواهد رفت و رهبران ایران را متهم کرده بود که برای ضربه‌زدن به او جنگ را طولانی می‌کنند. او پس از شکست جمهوری‌خواهان، به تأثیر انتخاباتی جنگ اذعان کرد، اما تأکید کرد:
کار درست را کردم. دوباره هم همین کار را می‌کردم.
سپاه پاسداران انقلاب اسلامی نیز رأی‌دهندگان آمریکایی را خطاب قرار داد. این نهاد در نامه‌ای در ۲۹ سپتامبر هشدار داد:
«به‌زودی سد خواهد شکست و اقتصاد از درون فروخواهد پاشید و متأسفانه برای سال‌های بسیار، درد و رنج فراوانی برای آمریکایی‌ها به بار خواهد آورد.»
این هشدار، رنج اقتصادی آمریکایی‌ها را به اهرم فشار سیاسی بدل می‌کرد و هم‌زمان غیرنظامیان ایرانی را به حاشیه می‌راند. این تناقض از سوی نهادی که مدعی نمایندگی ایرانیان است آشکارتر می‌شود؛ نهادی که نه‌تنها خود آن‌ها را می‌کشد، بلکه جان ازدست‌رفتهٔ آنان در جنگ را نیز کم‌اهمیت جلوه می‌دهد. برجسته‌کردن دشواری اقتصادی آمریکایی‌ها در برابر جان‌های ازدست‌رفتهٔ ایرانیان، به روایتی شباهت دارد که در خود آمریکا غالب است. چنان‌که فرانتس فانون استدلال کرد و آشیل امبمبه بعدها در مفهوم «مرگ‌سیاست» بسط داد، قدرت سیاسی می‌تواند برخی جان‌ها را ارزشمندتر از جان‌های دیگر بداند. جمهوری اسلامی همان سلسله‌مراتبی را بازتولید می‌کند که مدعی مخالفت با آن است؛ امری که خود، ادعای دروغین ضد‌امپریالیستی‌بودن آن را نقض می‌کند.
امکان‌های دیپلماتیک نیز وجود دارد: نمایندگان ایران در اواخر اکتبر با میانجی‌های قطری گفت‌وگو کردند و مارکو روبیو، وزیر خارجهٔ آمریکا، بدون رد احتمال حملات بیشتر، از دیپلماسی حمایت کرد. موقعیت سیاسی ترامپ تضعیف شده، اما اختیار نظامی او پابرجاست. هم مذاکره و هم تشدید جنگ ممکن است و هیچ‌یک به‌طور خودکار از پیروزی دموکرات‌ها نتیجه نمی‌شود. از همین رو، دورهٔ پیش از آغاز به کار کنگرهٔ جدید اهمیت دارد.
چه چیزی برای مردم عادی ایران تغییر می‌کند؟
تشکل‌های مستقل ایرانی، بدون حمایت از جمهوری اسلامی، خواستار پایان جنگ شده‌اند.
فراتر از حملات جاری، انتخابات ممکن است بر سیاست‌های تحریمی و مهاجرتی مؤثر بر زندگی ایرانیان نیز اثر بگذارد. اوباما در برابر کاهش تحریم‌ها، توافق هسته‌ای ۲۰۱۵ را مذاکره کرد، اما ترامپ بعداً از آن خارج شد و بایدن نیز تحریم‌های گسترده را حفظ کرد و موارد تازه‌ای به آن افزود. دموکرات‌ها تعهدی برای لغو این محدودیت‌ها نداده‌اند. محدودیت‌های روادیدی ترامپ، که از ژانویهٔ ۲۰۲۶ اجرایی شده‌اند، نیز صدور روادید برای ایرانیان را، با استثناهایی، به‌طور گسترده تعلیق می‌کنند. هرچند یاسمین انصاری و تام سوزی، نمایندگان دموکرات، طرحی برای حمایت موقت از برخی ایرانیان واجد شرایط ارائه کرده‌اند، این طرح هنوز به قانون تبدیل نشده است.
فوری‌ترین اقدام کنگرهٔ جدید می‌تواند تحقیق دربارهٔ تلفات غیرنظامیان و تلاش برای محدودکردن بودجهٔ جنگ باشد، هرچند آمادگی آن برای عمل همچنان نامعلوم است. همان‌طور که بیانیه‌های معلمان و کارگران شرکت واحد نشان می‌دهد، حتی پایان بمباران نیز معیشت ازدست‌رفته، آزادی‌های مدنی یا امکان تشکل‌یابی را فوراً بازنمی‌گرداند.
سندیکای کارگران نیشکر هفت‌تپه و سه تشکل دیگر کارگری و بازنشستگان، روز دوم نوامبر از مطالبهٔ «رفاه اجتماعی به‌جای جنگ» حمایت کردند و خواستار آن شدند که منابع عمومی به‌جای نظامی‌گری، صرف بهداشت و درمان، مسکن، آموزش و معیشت کارگران شود. این موضع‌گیری واکنشی به انتخابات آمریکا نبود. در کنار هشدار کارگران شرکت واحد دربارهٔ اختلال در فعالیت‌های تشکیلاتی و قطع اینترنت، این بیانیه نشان می‌دهد که مخالفت با بمباران و مخالفت با سرکوب داخلی می‌توانند از یکدیگر جدایی‌ناپذیر باشند.
پیامدهای جنگ برای آمریکایی‌ها و ایرانی‌ها را نمی‌توان هم‌سنگ دانست. افزایش قیمت انرژی و کود کشاورزی بر خانوارها و امنیت غذایی در سطح بین‌المللی اثر می‌گذارد. در ایران، مرگ، جراحت، آوارگی و ویرانی خانه‌ها و منابع معیشت، هزینهٔ انسانی بسیار فوری‌تر و ویرانگرتری به بار می‌آورد. مخالفت با جنگ هم در میان رأی‌دهندگان آمریکایی و هم در میان تشکل‌های مستقل کارگری ایران آشکار است، هرچند بیانیه‌های این تشکل‌ها را نمی‌توان بیانگر دیدگاه همهٔ ایرانیان دانست. آیا مطالبهٔ صلح از سوی آنان می‌تواند به فشاری سیاسی بدل شود که برای توقف جنگ کافی باشد؟
نتیجه‌گیری
پیروزی دموکرات‌ها فرصتی ایجاد می‌کند، اما غزه فاصلهٔ میان مخالفت عمومی و اقدام کنگره را نشان می‌دهد. تا ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ۶۰ درصد آمریکایی‌ها با عملیات اسرائیل مخالف بودند، با این حال کنگره به تصویب کمک‌های نظامی و رد تلاش‌ها برای جلوگیری از فروش سلاح ادامه داد. حتی ترقی‌خواهان نیز هم‌نظر نبودند: الکساندریا اوکاسیو کورتز پیش از تغییر موضع خود، در ۲۰۲۵ با قطع بودجهٔ گنبد آهنین مخالفت کرد، در حالی که برنی سندرز بارها برای جلوگیری از فروش سلاح‌های تهاجمی تلاش کرد. افزایش حضور ترقی‌خواهان ممکن است این الگو را به چالش بکشد، اما رهبران دموکرات هنوز به محدودکردن بودجهٔ جنگ علیه ایران متعهد نشده‌اند.
برای ایرانیانی که با بمباران و سرکوب روبه‌رو هستند، انتخابات فقط تا جایی اهمیت دارد که این امکان‌های سیاسی به محدودیت‌هایی واقعی بر جنگ تبدیل شود. خشم از جنگ گسترده است و مخالفت اقتصادی و اخلاقی می‌توانند هم‌زمان وجود داشته باشند؛ با این حال، نتایج انتخابات و نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد در بحث عمومی، نگرانی از افزایش قیمت سوخت و تلفات نظامیان آمریکایی بر نگرانی برای جان غیرنظامیان ایرانی غلبه داشته است. اگر قیمت‌ها پایین بیاید و حملات ادامه یابد، آیا مخالفت با جنگ نیز ادامه خواهد یافت؟
نظرها
نظری وجود ندارد.