ساخت ناوهای جنگی موسوم به «رده ترامپ»، هزینه ناوگان جدید آمریکا را میلیاردها دلار افزایش داده است
بر اساس یافتههای دفتر بودجه کنگره آمریکا، هزینه ساخت ناوگان جدید طی ۳۰ سال آینده بهطور متوسط سالانه ۵۴ میلیارد دلار خواهد بود. گسترش مأموریتهای نظامی آمریکا در خاورمیانه و اقیانوس آرام، فشار بیسابقهای بر ناوگان این کشور وارد کرده است؛ وضعیتی که همزمان با پیشروی سریع چین در صنعت کشتیسازی نظامی، نگرانیها درباره توان واشنگتن برای حفظ برتری دریایی خود را افزایش داده است.

ناو هواپیمابر جرالد آر. فورد ایالات متحده آمریکا ـ عکس از خبرگزاری فرانسه
بهگزارش گاردین، تعهد نیروی دریایی آمریکا به ساخت ناوهای جنگی جدید موسوم به «رده ترامپ»، هزینه ایجاد ناوگان جدید این کشور را میلیاردها دلار افزایش داده است. این موضوع در گزارشی که به کنگره آمریکا ارائه شده، مورد تأکید قرار گرفته است. این در حالی است که سرپرست وزارت نیروی دریایی آمریکا نیز در همین هفته پذیرفت که جنگ با ایران، ظرفیت عملیاتی ناوگان این کشور را «بهشدت تحت فشار» قرار داده است.
مشکلات پیش روی بزرگترین نیروی دریایی جهان، در هفته جاری بیش از پیش آشکار شد. روز چهارشنبه، ناو هواپیمابر «یواساس جورج واشنگتن» از خاورمیانه بازگشت و به دوره کمسابقه سهماههای پایان داد که طی آن آمریکا هیچ ناو هواپیمابری در سراسر منطقه اقیانوس آرام در اختیار نداشت.
مدت مأموریت عملیاتی ناوهای آمریکایی بهطور مرتب از ۳۰۰ روز فراتر رفته است. همچنین برای آنکه این ناوها بتوانند مدت بیشتری در دریا باقی بمانند، تعمیرات و برنامههای نگهداری آنها به تعویق افتاده است.
نیروی دریایی آمریکا که در زمینه ساخت ناوهای جنگی از چین عقب افتاده است، قصد دارد طی ۳۰ سال آینده شمار شناورهای رزمی خود را از ۲۸۶ فروند به ۳۸۱ فروند افزایش دهد.
با این حال، تحلیل دفتر بودجه کنگره آمریکا درباره برنامه ساخت کشتیهای جنگی نیروی دریایی در سال ۲۰۲۷ نشان میدهد که برآوردهای این نیرو، هزینه ناوگان جدید را میلیاردها دلار کمتر از واقعیت تخمین زدهاند. دلیل این مسئله آن است که طراحی برخی شناورها پیچیدهتر از حد انتظار از آب درآمده و هزینه پیشبینیشده برای ساخت شماری از آنها در برنامههای قبلی، «بهطور غیرواقعبینانهای پایین» بوده است.
بر اساس یافتههای دفتر بودجه کنگره، هزینه ساخت ناوگان جدید طی ۳۰ سال آینده بهطور متوسط سالانه ۵۴ میلیارد دلار (بر اساس ارزش دلار در سال ۲۰۲۶) خواهد بود؛ رقمی که حدود ۱۸ درصد بیشتر از برآورد نیروی دریایی آمریکاست.
در این گزارش آمده است: «بخش عمده افزایش هزینهها در برنامه سال ۲۰۲۷ ناشی از تصمیم نیروی دریایی برای خرید ۱۵ ناو جنگی بزرگ و مجهز به تسلیحات سنگین است. این تصمیم قدرت آتش را در تعداد محدودی از ناوهای بزرگ متمرکز میکند و در نتیجه با هدف اعلامشده نیروی دریایی، یعنی توزیع قدرت آتش میان شمار بیشتری از کشتیها و شناورها، در تضاد قرار میگیرد.»
این ۱۵ ناو جنگی جدید همان شناورهای پیشنهادی موسوم به «رده ترامپ» هستند. دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا گفته است این ناوها ۱۰۰ برابر قدرتمندتر از هر ناو جنگی پیشین در ناوگان این کشور خواهند بود و «در سراسر جهان در دل دشمنان آمریکا ترس ایجاد خواهند کرد».
با این حال، اعضای کمیته تخصیص اعتبارات سنای آمریکا در همین هفته پیشنهاد کردند یک میلیارد دلاری را که نیروی دریایی برای تأمین هزینههای اولیه و مقدماتی ساخت ناوهای «رده ترامپ» در سال مالی جاری درخواست کرده بود، بهطور کامل حذف کنند.
روز چهارشنبه، هونگ کائو، سرپرست وزارت نیروی دریایی آمریکا، در جلسه بررسی صلاحیت خود در سنا پذیرفت که جنگ با ایران ظرفیت عملیاتی ناوگان این کشور را تحت فشار قرار داده است.
او به سناتورها گفت: «این جنگ، آنطور که میدانم، فشار زیادی بر نیروی دریایی ما وارد کرده است.»
دوره فعالیت کائو بهعنوان سرپرست وزارت نیروی دریایی، از سوی سناتورهای دموکرات مورد انتقاد قرار گرفت. او برای انتصاب دائمی در این سمت به مجوزی استثنایی نیاز دارد، زیرا اخیراً همچنان در خدمت فعال نظامی بوده است.
ریچارد بلومنتال، سناتور دموکرات، خطاب به کائو گفت: «در نتیجه جنگ با ایران، جهان ناامنتر شده است. ما شاهد افزایش سرسامآور هزینهها، از دست رفتن جان انسانها و تلفات بودهایم. روابط ما با متحدانمان نیز در نتیجه این جنگ رو به وخامت گذاشته است. در واقع، در دوران مسئولیت شما، نیروی دریایی بیش از حد توان پایدار خود تحت فشار قرار گرفته و وضعیت ناوگان از زمانی که شما همراه با این رئیسجمهور مسئولیت را بر عهده گرفتید، بدتر شده است.»
الیسیا اسلاتکین، سناتور ایالت میشیگان، نیز در جلسه کمیته گفت برآورد میشود جنگ ایران تاکنون ۲۶۰ میلیارد دلار برای آمریکا هزینه داشته باشد.
او افزود:«با این حال، ما دیگر از همان آزادی کشتیرانی و تردد دریایی برخوردار نیستیم که یک سال پیش داشتیم.»
با وجود تمام تلاشها و منابعی که قدرتمندترین نیروی دریایی جهان برای باز نگه داشتن تنگه هرمز به کار گرفته است، میزان عبور و مرور کشتیها از این آبراه مورد مناقشه همچنان اندکی بیش از یکسوم سطح پیش از جنگ است.
بر اساس تازهترین گزارش هفتگی سازمان عملیات تجارت دریایی بریتانیا، حجم تردد کشتیها تقریباً ۶۵ درصد کمتر از میزان آن پیش از حملات آمریکا و اسرائیل به ایران در ۹ اسفند / ۲۸ فوریه گذشته است.
کائو در جلسه سنا گفت یک سال پیش، هزینه بیمه یک کشتی تجاری برای تنها یک بار عبور از تنگه هرمز ۵۴ هزار دلار بود، اما «امروز، صرفاً برای عبور از تنگه باید ۶۴ میلیون دلار پرداخت کرد».
هزینههای اضافی هر بار عبور کشتی از این مسیر، در نهایت بر دوش مصرفکنندگان در سراسر جهان میافتد و خود را در قالب افزایش قیمت سوخت، کودهای شیمیایی و مواد غذایی نشان میدهد.
ناوهای نیروی دریایی آمریکا همچنین بهطور مستمر مأموریتهای عملیاتی طولانیتری را تجربه میکنند. از زمان آغاز جنگ با ایران، ناوها به مدت ۱۰ تا ۱۱ ماه در مأموریت بودهاند؛ مدتی بسیار طولانیتر از دوره استاندارد هفتماهه. به ملوانها نیز گفته شده است که باید انتظار داشته باشند این مأموریتهای طولانی برای چندین سال دیگر به روال معمول تبدیل شوند.
از زمان آغاز جنگ، چندین ناو بیش از ۳۰۰ روز در مأموریت عملیاتی بودهاند. ناو هواپیمابر «یواساس آبراهام لینکلن» نیز ۲۶۵ روز را در دریا سپری کرد؛ طولانیترین مدتی که یک ناو نیروی دریایی آمریکا بدون پهلو گرفتن در بندر تجربه کرده است.
هنگامی که در جلسه سنا درباره «بحران سلامت روان» در میان خدمه ناو لینکلن از کائو سؤال شد، او اصرار داشت که هشت مورد گزارششده اقدام به خودکشی در این ناو، در واقع باید «اقدامات پیشگیرانه برای جلوگیری از خودکشی» تلقی شوند.
او همچنین نگرانیها درباره گرسنگی ملوانان در ناوهای آمریکایی را رد کرد.
در جلسه کمیته سنا، شهادتی مطرح شده بود مبنی بر اینکه یکی از ملوانها گزارش داده طی شش ماه مأموریت، بهدلیل «کمبود غذا» حدود ۴۵ پوند، معادل ۲۰٫۴ کیلوگرم، از وزن خود را از دست داده است.
کائو این موضوع را به سختگیری و ایرادگیری فرد درباره غذا نسبت داد و آن را به رفتار فرزندان خودش تشبیه کرد که در یخچال را باز میکنند و میگویند: «اینجا هیچ چیزی برای خوردن پیدا نمیشود!»
برای دومین بار در طول دو دهه گذشته، نیروی دریایی آمریکا در فاصله ماههای اوت تا نوامبر هیچ گروه ناو هواپیمابری در منطقه اقیانوس آرام نداشت.
ناو واشنگتن اکنون به حوزه فرماندهی ناوگان اقیانوس آرام آمریکا بازگشته و در حال انجام «عملیات معمول» در منطقه آسیا و اقیانوس آرام است.
پروفسور کوین رولندز، سردبیر نشریه مؤسسه سلطنتی خدمات متحد (RUSI)، در گفتوگو با روزنامه گاردین، وضعیت فشار بیش از حد بر نیروی دریایی آمریکا را «بحرانی، اما فعلاً قابل مدیریت» توصیف کرد.
او گفت: «مشکلات واقعی در ادامه مسیر و در صورتی بروز خواهند کرد که جنگ ادامه پیدا کند. هر مأموریت طولانیمدت، در آینده بر برنامههای تعمیر و نگهداری ناوها و همچنین وضعیت نیروی انسانی تأثیر منفی خواهد گذاشت.»
برنامهریزان نیروی دریایی معمولاً از یک قاعده کلی موسوم به «قاعده سهتایی» پیروی میکنند: برای آنکه یک شناور بهطور دائمی آماده اعزام به مأموریت باشد، نیروی دریایی باید سه شناور از همان نوع در اختیار داشته باشد.
به این ترتیب، هنگامی که یک ناو در مأموریت است، ناو دوم در حال آمادهسازی و آموزش برای جایگزینی آن است و ناو سوم در مرحله تعمیر و نگهداری قرار دارد و پس از بازگشت از مأموریت قبلی، در حال بازیابی و آمادهسازی مجدد است.
بنابراین، برای آنکه بتوان همواره یک ناو را در یک منطقه عملیاتی مستقر نگه داشت، دستکم به سه ناو نیاز است.
رولندز در این باره توضیح میدهد: «وقتی اتفاقی تازه، مانند جنگ علیه ایران، پیش میآید، برنامهریزیها و نحوه تخصیص منابع در تمام بخشهای دیگر نیز تحت تأثیر قرار میگیرد.»
آمریکا برای چندین دهه از برتری بیرقیب دریایی برخوردار بوده و توانسته است قدرت نظامی خود را در سراسر جهان به نمایش بگذارد. اما چین با سرعت زیادی در حال نزدیک شدن به این جایگاه است.
برآوردهای اطلاعات نیروی دریایی آمریکا نشان میدهد ظرفیت کلی کشتیسازی چین تقریباً ۲۳۲ برابر ظرفیت کشتیسازی ایالات متحده آمریکا است.
بر اساس گزارش «کشتیسازی دفاعی جهان»، کارخانههای کشتیسازی چین در مجموع طی سالهای ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵، از نظر وزن شناورهای نظامی تولیدشده، بیش از دو برابر کارخانههای آمریکایی محصول تحویل دادهاند.
متحدان آمریکا، از جمله کشورهای واقع در زنجیره نخست جزایر در نزدیکی سواحل چین و همچنین متحدان این کشور در اقیانوس آرام مانند استرالیا، «همواره خواهان حضور و در دسترس بودن ناوهای آمریکایی در منطقه خود خواهند بود».
اما به گفته رولندز: «در مقابل، آمریکا نیز مایل است متحدانش بخشی از باری را که در حال حاضر بر دوش این کشور است، برعهده بگیرند... در چنین شرایطی، نمایش و اعمال قدرت دریایی به موضوعی برای مذاکره دیپلماتیک تبدیل میشود؛ بهویژه زمانی که آمریکا جهان را از دریچه روابط مبتنی بر بدهبستان و منافع متقابل میبیند.»
او در پایان میگوید: «با توجه به پیمان آکوس (AUKUS)، تعهدات آمریکا در منطقه هند و اقیانوس آرام، تعهداتش در قبال ناتو و اکنون نیز خاورمیانه، این کشور فعلاً بهسختی میتواند از عهده مدیریت همه این مسئولیتها برآید؛ اما هیچ ظرفیت ذخیرهای برایش باقی نمانده است. به همین دلیل است که بروز مشکل در یک نقطه، پیامدهای منفی خود را در همه نقاط دیگر نیز نشان میدهد. در واقع، این بهمعنای قرار گرفتن نیروی دریایی آمریکا تحت فشار بیش از حد توان آن است.»




نظرها
نظری وجود ندارد.