شیوا عاملیراد در کنفرانس بینالمللی کار: صلح و عدالت از یکدیگر جداییناپذیرند
نماینده شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران در کنفرانس سازمان بینالمللی کار، خواستار موضعی روشن در حمایت از صلح و حقوق بنیادین معلمان و کارگران ایران شد.
بخش حقوق
شیوا عاملیراد، نماینده بینالمللی شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران ـ عکس از آرشیو
شیوا عاملیراد، نماینده بینالمللی شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران، در نشست گروه اتحادیههای کارگری صدوچهاردهمین کنفرانس بینالمللی کار (ILC)، ضمن محکوم کردن جنگ و تأکید بر ضرورت دفاع از حقوق معلمان، کارگران و فعالان صنفی، خواستار حمایت جامعه بینالمللی از حقوق بنیادین مردم ایران شد.
صدوچهاردهمین کنفرانس بینالمللی کار از اول تا ۱۲ ژوئن ۲۰۲۶ (۱۱ تا ۲۲ خرداد ۱۴۰۵) در شهر ژنو سوئیس و در سه مقر اصلی شامل مرکز کنفرانسهای بینالمللی ژنو (CICG)، کاخ ملل و مقر اصلی سازمان بینالمللی کار در حال برگزاری است.
این کنفرانس که به «پارلمان جهانی کار» شهرت دارد، عالیترین نهاد تصمیمگیری سازمان بینالمللی کار محسوب میشود و هیئتهای سهجانبه متشکل از نمایندگان دولتها، کارفرمایان و کارگران از ۱۸۷ کشور عضو در آن حضور دارند.
عاملیراد در سخنان خود با اشاره به شرایط ایران گفت:
ما جنگ ایالات متحده آمریکا و اسرائیل علیه ایران را بهشدت محکوم میکنیم. این جنگ باید بهطور دائمی پایان یابد.
او همچنین خطاب به نمایندگان حاضر در سازمان بینالمللی کار تأکید کرد که بسیاری از فعالان صنفی و کارگری که باید در این کنفرانس حضور میداشتند، بهدلیل دفاع از حقوق بنیادین کارگران در زندان هستند یا با فشارها و پیگردهای قضائی مواجهاند.
نماینده بینالمللی شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران با اشاره به وضعیت جامعه مدنی در ایران افزود:
نمیتوان سرکوب فعالان صنفی و کنشگران جامعه مدنی در ایران را نادیده گرفت؛ مردم عادی، بهویژه کودکان و دانشآموزان، چه در جریان جنگ و چه در طول سالها سرکوب، سنگینترین هزینهها را پرداختهاند.
او همچنین افزود در نخستین روز جنگ، یک مدرسه ابتدایی در میناب هدف بمباران آمریکا قرار گرفته و دستکم ۱۲۰ کودک جان خود را از دست دادهاند و تاکنون هیچ پاسخگویی در قبال این حادثه صورت نگرفته است. به گفته او، جامعه ایران هنوز از پیامدهای سرکوب اعتراضات ماههای گذشته رهایی نیافته و کودکان نیز از قربانیان اصلی این تحولات بودهاند.
عاملیراد با اشاره به پیامدهای اقتصادی جنگ اظهار کرد که تشدید فقر، ناامنی و بحرانهای معیشتی، به از دست رفتن شغل حدود دو میلیون کارگر انجامیده و این وضعیت زمینهساز گسترش کار کودکان، افزایش ترک تحصیل و محرومیت شمار بیشتری از کودکان از حق آموزش شده است. او تأکید کرد:
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران با جنگ، مداخله نظامی، دیکتاتوری و سرکوب در هر شکل و از سوی هر طرف مخالف است. تغییر دموکراتیک واقعی تنها از طریق سازمانیابی مستقل و کنش جمعی مردم، از دل جامعه و از پایین به بالا، امکانپذیر است.
عاملیراد در پایان از نمایندگان حاضر در کنفرانس بینالمللی کار خواست موضعی روشن علیه جنگ و تمامی اشکال سرکوب داخلی اتخاذ کنند و در دفاع از صلح، عدالت، آزادی، برابری، کرامت انسانی و حقوق معلمان و کارگران اقدام کنند. او گفت:
صلح و عدالت از یکدیگر جداییناپذیرند. بدون آنها، هیچ حمایت معناداری از کارگران، کودکان و حقوق بنیادین بشر امکانپذیر نخواهد بود.
سازمان بینالمللی کار یکی از قدیمیترین و مهمترین نهادهای وابسته به سازمان ملل متحد است و قدمت آن حتی از خودِ سازمان ملل نیز بیشتر است. این سازمان در سال ۱۹۱۹ و پس از پایان جنگ جهانی اول بر اساس معاهده ورسای تأسیس شد.
ویژگی منحصربهفرد این سازمان، ساختار سهجانبه آن است؛ به این معنا که نمایندگان دولتها، کارفرمایان و کارگران بهطور برابر در فرآیندهای تصمیمگیری آن مشارکت دارند. این ساختار، سازمان بینالمللی کار را از بسیاری از نهادهای بینالمللی دیگر متمایز کرده است. هدف اصلی این سازمان، ارتقای عدالت اجتماعی، تدوین و نظارت بر اجرای استانداردهای بینالمللی کار، از جمله مقررات مربوط به ساعات کار، ایمنی محیط کار، دستمزد عادلانه و ممنوعیت کار کودکان، و همچنین گسترش مفهوم «کار شایسته» برای همه افراد در سراسر جهان است.
نظرها
نظری وجود ندارد.