قیمت دارو در یک سال اخیر ۸۰ تا ۲۰۰ درصد افزایش داشته است
افزایش هزینههای تولید، حذف ارز ترجیحی، رشد نرخ ارز و ضعف پوشش بیمهای، بازار دارو را با موج بیسابقهای از گرانی مواجه کرده است.
بخش خبر
منبع: شاتراستاک
افزایش قیمت دارو در ماههای اخیر به یکی از مهمترین چالشهای عرصه سلامت تبدیل شده است؛ بهگونهای که بررسیها نشان میدهد دامنه این افزایشها تنها به داروهای خاص محدود نبوده و بسیاری از داروهای عمومی و پرمصرف را نیز دربر گرفته است.
بنا به گزارش روزنامه «دنیای اقتصاد»، کارشناسان، حذف ارز ترجیحی، رشد نرخ ارز، افزایش هزینه مواد اولیه، بستهبندی، حملونقل، تأمین مالی و دستمزدها را از مهمترین عوامل این روند عنوان میکنند و معتقدند در شرایطی که پوشش بیمهای متناسب با افزایش قیمتها اصلاح نشده، بخش بیشتری از هزینه درمان به بیماران منتقل شده است.
بررسی روند قیمت داروهای پرمصرف نیز این وضعیت را تأیید میکند. مقایسه قیمت پنج داروی پرمصرف از نیمه سال ۱۴۰۴ تا خرداد ۱۴۰۵ نشان میدهد استامینوفن ۵۰۰ میلیگرمی از حدود ۱۵ هزار تومان به ۲۷ هزار تومان رسیده و ۸۰ درصد افزایش قیمت داشته است.
استامینوفن/کدئین ۳۰۰/۲۰ میلیگرم نیز از حدود ۱۳ هزار و ۷۰۰ تومان به ۴۰ هزار تومان افزایش یافته و رشد ۱۹۲ درصدی را ثبت کرده است.
همچنین قیمت ایبوپروفن ۴۰۰ میلیگرم از ۲۰ هزار تومان به ۴۲ هزار تومان رسیده و ۱۱۰ درصد افزایش داشته است.
در گروه آنتیبیوتیکها، آزیترومایسین ۱۰۰ میلیگرمی از ۱۶۰ هزار تومان به ۳۰۰ هزار تومان رسیده و ۸۷.۵ درصد رشد قیمت را تجربه کرده است.
دگزامتازون سدیم کلراید (ویال ۱۰۰۰ میلیلیتری) نیز از ۶۰۰ هزار تومان به یک میلیون و ۲۰۰ هزار تومان افزایش یافته که معادل رشد ۱۰۰ درصدی نسبت به سال گذشته است.
این آمار رسمی نشان میدهد بخش قابلتوجهی از داروهای پرمصرف طی کمتر از یک سال با افزایش قیمتهای بین ۸۰ تا نزدیک ۲۰۰ درصد روبهرو شدهاند؛ موضوعی که میتواند هزینه درمان خانوارها و مراکز درمانی را بهشکل محسوسی افزایش دهد.
روایت بیماران نیز از فشار مضاعف هزینههای درمان حکایت دارد. یکی از بیماران سرطانی میگوید: «دو سال پیش برای هر دوره شیمیدرمانی حدود ۷ میلیون تومان پرداخت میکردم؛ امروز همان درمان نزدیک به ۷۰ میلیون تومان هزینه دارد.»
فعالان صنعت دارو تأکید دارند که ادامه تولید بدون اصلاح قیمتها امکانپذیر نیست.
محمد عبدهزاده، رئیس کمیسیون اقتصاد سلامت اتاق بازرگانی تهران، با اشاره به افزایش شدید هزینههای تولید گفت: «دارو نیز فرآیند تولیدی مانند سایر کالاها دارد و از نظر اقتصادی استثنایی ندارد. بنابراین تورم نیز مانند سایر صنایع بر صنعت دارو اثر گذاشته است.»
او همچنین افزود: «از اسفندماه نیز تقریباً اکثر داروها مشمول حذف ارز ترجیحی شدند و تولید آنها با ارز جدید انجام میشود. به همین دلیل هزینه تأمین مواد اولیه، مواد بستهبندی و سایر ملزومات تولید بهشدت افزایش یافته است.»
بهگفته او، دولت از دیماه سال گذشته سیاست همسانسازی نرخ ارز را اجرا کرد که در پی آن، نرخ ارزِ تأمین مواد اولیه و ملزومات صنعت دارو از ۲۸ هزار و ۵۰۰ تومان به حدود ۱۴۴ تا ۱۴۵ هزار تومان جهش یافت.
عبدهزاده با تأکید بر اینکه افزایش هزینهها تنها به نرخ ارز محدود نیست، اظهار کرد: «نمیتوان افزایش قیمت دارو را صرفاً به تولیدکنندگان نسبت داد.» بهگفته او، افزایش هزینههای مالی، حملونقل، دستمزدها، سرمایه در گردش و آثار جنگ بر زنجیره تأمین نیز در رشد قیمت دارو نقش داشتهاند.
اگرچه اصلاح قیمت دارو برای جلوگیری از کاهش تولید و کمبود دارو ضروری است، اما در نبود نظام بیمهای کارآمد، هزینه این اصلاح مستقیماً از جیب بیماران پرداخت میشود و فشار بیشتری بر خانوارها، بهویژه بیماران مبتلا به بیماریهای مزمن و خاص، وارد میکند.
نظرها
نظری وجود ندارد.