جامعه جهانی بهائی: تشدید فشار بر بهائیان زندانی در ایران؛ بازداشت‌های بدون اتهام

جامعه جهانی بهائی سه‌شنبه ۱۶ تیر / ۷ ژوئیه در بیانیه‌ای تازه، با انتشار نامه‌ اخیر پژمان زارع، شهروند بهائی زندانی در شیراز، وضعیت بهائیان زندانی در ایران را نمونه‌ای از تداوم فشارهای سازمان‌یافته علیه این اقلیت دینی توصیف کرد و خواستار آزادی فوری آنان شد.

در این بیانیه، به نامه پژمان زارع به‌مناسبت نخستین سالروز تولد فرزندش، رادوین، اشاره شده است. زارع که از اسفندماه ۱۴۰۴ در زندان عادل‌آباد شیراز به‌سر می‌برد، در این نامه از دوری اجباری از خانواده، عشق به ایران و تعهد خود به خدمت و پیشرفت کشور سخن گفته است.

سیمین فهندژ، نماینده جامعه جهانی بهائی در سازمان ملل متحد در ژنو، درباره این نامه گفت: «این نامه اثری عمیق بر وجدان هر انسان منصف می‌گذارد. هیچ کودکی نباید نخستین سالروز تولد خود را در حالی جشن بگیرد که یکی از والدینش به‌ناحق زندانی است. هیچ خانواده‌ای نباید برای کسب آگاهی از وضعیت عزیزان خود، دسترسی به دارو و درمان، یا مطالبه حقوق بنیادین انسانی ناچار به التماس و تظلم شود.»

او افزود: «نامه پژمان زارع یادآور این حقیقت است که بهائیان ایران در پی نزاع و مقابله نیستند، بلکه در پی مشارکت‌اند؛ خواهان تفرقه نیستند، بلکه خواهان وحدت‌اند؛ امتیاز ویژه‌ای نمی‌خواهند، بلکه تنها فرصتی برای خدمت به پیشرفت وطن‌شان می‌طلبند.»

جامعه جهانی بهائی در ادامه، با اشاره به پرونده‌های متعدد، اعلام کرد که بازداشت و حبس شهروندان بهائی در شهرهای مختلف ایران همچنان ادامه دارد.

بر اساس این بیانیه، شکیلا قاسمی، شهروند ۲۶ ساله بهائی در کرمان، بیش از پنج ماه است بدون طرح هیچ اتهام رسمی در بازداشت به سر می‌برد و گزارش‌هایی از اعمال فشارهای شدید روانی و تهدید مکرر به اجرای حکم شلاق علیه او منتشر شده است.

فهندژ درباره وضعیت او گفت: «زن جوانی که باید اکنون در یک کلاس درس نشسته باشد، تنها به‌دلیل باور دینی‌اش پشت میله‌های زندان است. رنج‌های جسمی و روانی‌ای که او متحمل شده، بخشی از یک الگوی هدفمند برای درهم شکستن افراد و ایجاد ترس در میان همه اعضای یک اقلیت دینی است؛ اقلیتی که اعضای آن همواره کوشیده‌اند در جهت بهبود و پیشرفت کشورشان گام بردارند.»

در بخش دیگری از این بیانیه، به وضعیت پارسا نجفی، جوان ۲۰ ساله بهائی در اصفهان، اشاره شده که بیش از یک ماه بدون اعلام رسمی اتهام در بازداشت است. خانواده و وکیل او نسبت به وضعیت روحی و جسمی‌اش، احتمال اخذ اعترافات اجباری و محرومیت از دسترسی مؤثر به وکیل ابراز نگرانی کرده‌اند.

همچنین وفا کاشفی در مشهد با وجود تأمین وثیقه همچنان در زندان وکیل‌آباد نگهداری می‌شود و نوید ذره‌بین ایرانی، عکاس بهائی، نزدیک به شش ماه است بدون اطلاع از اتهامات خود و بدون دسترسی مؤثر به وکیل در بازداشت به‌سر می‌برد.

در تهران نیز آرتین غضنفری، روزنامه‌نگار تصویری و نویسنده بهائی، با گذشت نزدیک به شش ماه از بازداشت، همچنان بدون تفهیم اتهام رسمی در زندان تهران بزرگ (فشافویه) نگهداری می‌شود و درخواست آزادی او با وثیقه نیز پذیرفته نشده است.

جامعه جهانی بهائی این پرونده‌ها را بخشی از الگویی گسترده‌تر از برخورد با بهائیان در ایران دانسته که شامل بازداشت‌های طولانی‌مدت، محرومیت از دادرسی عادلانه، عدم دسترسی به وکیل، نگهداری در سلول انفرادی، فشارهای روانی، محرومیت از خدمات درمانی و محدودیت در تماس با خانواده می‌شود.

جامعه جهانی بهائی در پایان از مقام‌های جمهوری اسلامی ایران خواست پژمان زارع، شکیلا قاسمی و همه بهائیانی را که صرفاً به‌دلیل باورهای دینی خود زندانی شده‌اند، فوراً و بدون قید و شرط آزاد کنند، به استفاده از سلول انفرادی، فشار، تهدید، شکنجه و اخذ اعترافات اجباری پایان دهند و دسترسی بازداشت‌شدگان به خانواده، وکیل و خدمات درمانی را تضمین کنند.