انتقاد به شیوه‌ی کنش‌گری سیاسی در خارج از کشور

باز هم یک بیانیه، گفتم من دیگر امضا نمی‌کنم. با مضمون بیانیه مشکلی ندارم، مشکلم این شیوه‌ی تکراری است.

زمانی انتشار بیانیه تأثیر معین محدودی داشت، موضوعی را مطرح می‌کرد و خوانندگان می‌دیدند که تنها پای نظر یک شخص در میان نیست؛ گونه‌ای همصدایی و همبستگی تجلی یافته است. اگر خطاب به نهادهایی در خارج از کشور بود، به آنها وجود مسئله‌ای را گوشزد می‌کرد. اکنون بیانیه دادن تقلیل یافته است به چیزی در حد ما هم هستیم و اعتراض می‌کنیم؛ وجدانمان راحت می‌شود که کاری کرده‌ایم، در صورتی که کار خاصی نکرده‌ایم.

در مورد تظاهرات هم نیز همین مشکل وجود دارد.

اکنون در خارج از کشور، بیانیه و تظاهرات علیه رژیم، به راحتی می‌ریزد به کیسه‌ی نیروهایی که تحریم و بمباران ایران را موجه می‌دانند. مخاطب اروپایی و آمریکایی به راحتی ممکن است فکر ‌کند با این رژیمی که بر اینها حکم می‌راند، تنها باید با بمباران مواجه شد؛ فکر می‌کند، رژیم‌شان به گفته‌ی خود این معترضان فاسد است و پول صادرات نفت را به جیب خود می‌زند، پس تحریم و محاصره‌ی دریایی اشکالی ندارد و به نفع مردم ایران است.

سلطنت‌طلبان که سال‌ها در تعطیلات بودند، با ترامپ و نتانیاهو و موج جدیدی از مهاجران که استیصال و خشم بر ذهن آنان مستولی بود، از خواب بیدار شدند؛ کنش‌گری اعتراضی را از نیروهای دیگر یاد گرفتند، آن را گسترش دادند و به شیوه‌ی خود پیش بردند. اینجا بود که نیروی دلسوز مردم و کشور می‌بایست به فکر می‌افتادکه باید راه دیگری برود، اما نرفت. حتّا شروع کردند به رقابت با این جماعت. همه به این ترتیب زیر چتر اپوزیسیونیسم رفتند.

اکنون حلقه‌ی محاصره ی کشور در قالب «دروازه آهنین» تنگ‌تر شده است. خطر جنگ نیز همچنان وجود دارد. ترامپ می‌گوید بمباران بعدی پنج برابر شدیدتر خواهد بود.

در سوی دیگر، رژیم همچنان به سرکوب ادامه می‌دهد. مدام اعدام می‌کند تا بترساند. فقر و فلاکت در حال گسترش است. روحیه‌ی استیصال، مستولی است.

سرانجام پس از سال‌ها تجربه باید بپذیریم که ایران در قلب یک همتافته قرار گرفته است. به این کمپلکس هم سلطه‌جویی امپریالیستی تعلق دارد، هم خیره‌سری ولایی؛ هم خواست کشورهای منطقه برای خوار و ذلیل کردن ایران تعلق دارد، هم بازی کردن حکومت با سرنوشت کشور؛ هم  ترامپ تعلق دارد، هم نتانیاهو، هم خامنه‌ای، هم قالیباف... و هر کوفت و زهرمار دیگری. روا نیست عنصرها و سویه‌ها را به سادگی جدا کنیم و بگوییم با این یا آن درمی‌افتیم و به بقیه کاری نداریم.

اعدام را در نظر گیریم. رژیم آدم‌کش است، اما از طرف دیگر جو جنگی و امنیتی، حکومت را بر آن می‌دارد که بیشتر بکشد تا بقیه بترسند. به عبارت دیگر در هر اعدامی علاوه بر رژیم، نتانیاهو و ترامپ هم نقش دارند. "اپوزیسیون" هم نقش دارد، با اینکه می‌گوید مخالف اعدام است. نقش دارد چون نیروی چیره بر آن، جنگ و تحریم را موجه می‌کند، یعنی همان اقداماتی را که برای رژیم توجیه‌کننده‌ی  تشدید فشار بر مردم است. برای اینکه بر اوضاع کنترل داشته باشد، حکومت لازم می‌داند بترساند، به این خاطر اعدام می‌کند.

باید درک کنیم پیچ و خم این همتافته را و متناسب با آن عمل کنیم، نه به شیوه‌ی ده سال و بیست سال پیش.

جهت بهینه، رفتن به سوی آن تحولی است که از فشارهای بیرونی بکاهد و کانون پویش را به درون خود کشور برگرداند. در آن حالت است که مردم با برون آمدن از موقعیت استیصال، امکان تصمیم‌گیری و حرکت آگاهانه را می‌یابند.

آنانی که اولین بیانیه‌ها را نوشتند و اولین تظاهرات را سازمان دادند، کار خوبی کردند. بقیه هم که ادامه دادند، تقلید خوبی کردند. اکنون اما مایی که هم مخالف جنگ و محاصره کشور هستیم، هم مخالف حکومت مستبد ولایی، با کنش‌های تکراری‌مان، دیگر حتا کُپی به درد بخوری از گذشته‌ی خود نیستیم.

کار لازم، خروج از زیر چتر اپوزیسیونیسم است، یعنی خروج از زیر سایه‌ی سنگین آن روش و منشی که تنها مخالفت با حکومت را اصل می‌گیرد، بدون پرسش از عزیمتگاه و جهت این مخالفت، بدون مبنا قرار دادن مردم و وضعیت حال و آینده‌ی کشور، بدون در نظر گرفتن پیچیدگی موقعیت، بدون در نظر گرفتن ربط تحریم و جنگ با تشدید جو امنیتی داخل، بدون توجه به ربط تشدید فقر و فلاکت با استیلای استیصال، بدون توجه به فروپاشی جامعه‌ی مدنی و توان تاب‌آوری مردمی. ذهن اپوزیسیونیستی ناتوان از درک این رابطه‌هاست.

یاوه می‌گویند کسانی که در خارج می‌گویند صدای داخل هستند. مدتهاست فقط صدای خودشان را می‌شنوند. هر کس در رقابت با دیگری صدایش را بلندتر می‌کند.

روبیو، وزیر امور خارجه‌ی آمریکا، اخیراً گفته است فشار اقتصادی‌ای که بر ایران وارد می‌شود فوق العاده است و با گذشت زمان دردناک‌تر و سنگین‌تر می‌شود. می‌خواهند با تحمیل فقر و فلاکت بر مردم و احیاناً ترکیب این فشار با یک حمله‌ی نظامی سنگین دیگر به هدف‌های خود برسند. هر دو دولت آمریکا و اسرائیل برای رفع مشکلات و درگیری‌های داخلی خود مدام آتش درگیری با ایران را تیز می‌کنند.

در خارج، چه مقاومت و اعتراضی در برابر این تعرض‌ها به کشور و مردم ایران صورت می‌گیرد؟

بخشی از افراد همسو با تعرض‌اند؛ تظاهرات می‌کنند، در خیابان‌ها با پرچم‌های مهاجمان می‌رقصند و تشویق به حمله به کشور می‌کنند. اما آنانی که با این رویکرد همدلی ندارند، یا منفعل‌اند یا به شیوه‌ای عادت شده به اعتراض‌های خود علیه حکومت ادامه می‌دهند. در عمل گویا هیچ حسی نسبت به جنگ و فشار تحریمی ندارند، و غافل‌اند از آن کملپکسی که سرکوب و اعدام یک وجه آن است، اما یک وجه دیگر آن تشدید استبداد به دلیل فشار جنگی بر کشور است.

کارنامه‌ی کنش‌گری ایرانیان در خارج از کشور در دور اخیر در مجموع مایه‌ی شرمساری است.

فعالیت سیاسی‌ای که بخواهد از مقوله‌ای دیگر باشد شایسته است در مسیری دیگر قرار گیرد: