جامعه ایران این روزها در تعلیقی فرساینده میان «وقوع جنگ» و «ادامه بلاتکلیفی» گرفتار شده است. ترس از مرگ جای خود را به خستگی، بی‌حسی و نوعی مرگ‌اندیشی روزمره داده که در آن آینده بیش از جان، محل نگرانی است. فضای مجازی و رسانه‌ها بر اضطراب جمعی می‌دمند و گفت‌وگوهای روزمره میان امید، خشم و استیصال در نوسان است. بخشی از جامعه جنگ را پایان کابوس می‌بیند و بخشی دیگر ویرانیِ بی‌بازگشت. در این میان، آنچه بیش از هر چیز فرسوده شده، امکان تصور یک آینده روشن و مشترک است.