این مقاله از یک پرسش کلیدی شروع می‌کند: در جامعه‌ای بی‌سازمان، «اتحاد» دقیقاً باید بر سر چه چیزی شکل بگیرد؟ فواد کیخسروی استدلال می‌کند اتحاد حول برنامه‌های آماده، آلترناتیوهای قدرت یا رهبری‌های از پیش‌تعریف‌شده، نه‌تنها ناکارآمد است بلکه می‌تواند منطق اقتدارگرایانه را بازتولید کند. به‌زعم نویسنده، همگرایی پایدار تنها با توافق بر سر روش مبارزه، قواعد کنش سیاسی و اولویت سازمان‌یابی اجتماعی ممکن می‌شود؛ یعنی ساختن قدرت از دل جامعه، نه تقسیم قدرت در آینده.