اعدام با مرگ محکوم پایان نمی‌یابد و پیامدهای آن ممکن است سال‌ها در زندگی خانواده‌ها و نسل‌های بعد ادامه پیدا کند. فتانه فراهانی، مردم‌شناس، در گفت‌وگو با زمانه با طرح مفهوم «پس‌زیست‌های اعدام» توضیح می‌دهد که چگونه فقدان، انگ اجتماعی، ناامنی و نابرابری‌های اقتصادی و جنسیتی، زندگی بازماندگان را دگرگون می‌کنند. او تأکید می‌کند که سکوت خانواده‌ها لزوماً به معنای فراموشی یا انفعال نیست و حضور در دادخواهی عمومی نیز نباید شرط به‌رسمیت‌شناختن رنج آنان باشد. به گفتهٔ فراهانی، حافظهٔ جمعی نه‌فقط از رویدادهای گذشته، بلکه از امکانات نابرابر ثبت و شنیده‌شدن روایت‌ها شکل می‌گیرد.