این مقاله روایت دی‌ماه را از سطح «اعتراض و سرکوب» فراتر می‌برد و آن را به‌مثابه یک کشتار طبقاتی کالبدشکافی می‌کند. از «جراحی اقتصادی» و شوک‌های قیمتی تا بازتوزیع رانت درون نظام، متن نشان می‌دهد چگونه هزینه بحران نه از هسته قدرت، بلکه از طبقات فرودست گرفته شد. سرکوب خونین، نه پایان اعتراض، که لحظه تثبیت الیگارشی و بازتعریف نظم بناپارتیستی بود؛ نظمی که با امنیتی‌سازی، انقلاب را معلق می‌کند و اصلاح را به ابزاری علیه جامعه بدل می‌سازد.