
از بمباران میدانی تا فرسایش ژئواقتصادی: وقتی «تغییر رژیم» در خیال متوهمِ مداخلهٔ خارجی میماند
عبدالباسط سلیمانی ـ اگر واشنگتن آشکارا میگوید این جنگ پروژهی دموکراسیسازی نیست، منطقش را باید در تحمیل اراده و بازتنظیم موازنه دید؛ اگر اسرائیل زمان را محدود میکند اما فشار سیاسی را بالا نگه میدارد، منطقش «فشار بدون تعهد» است؛ و اگر تهران نیز همزمان راه مذاکره را مسدود میکند، از «تسلیمناپذیری» سخن میگوید و تداوم عملیات را اعلام میکند، روشن است که بحران فقط محصول طراحی بیرونی نیست، بلکه به نبردی دوطرفه بر سر اراده و بقا تبدیل شده است.























