در جامعه‌ای که اضطراب مزمن شده، سیاست قبل از آن‌که میدان «برنامه» باشد، میدانِ «امنیت روانی» است. این یادداشت توضیح می‌دهد چگونه فروپاشیِ اعتماد، نمادهای بزرگ و تاریخی را از ابزارِ همبستگی به محرکِ سوءظن و واگرایی تبدیل می‌کند؛ و چرا در لحظه گذار، جامعه به‌جای انتخابِ بهترین گزینه، به سمت «آشنا‌ترین» گزینه عقب می‌نشیند. نویسنده با مثال‌هایی مثل مصرِ پس از ۲۰۱۱ نشان می‌دهد بدون نهادهای میانی و قواعد روشن تصمیم‌گیری، گذار می‌تواند به بازتولید اقتدارگرایی ختم شود ـ و در پایان از «نماد کم‌هزینه» و «آلترناتیو حداقلیِ نهادمند» حرف می‌زند که به‌جای وعده نجات، امکان مشارکت و مهار قدرت بسازد.