حسین رزاق ـ این یادداشت کشتار معترضان بی‌دفاع را نشانه‌ی زوال قدرت حاکمیتی می‌داند که به‌جای تولید رضایت، به حذف فیزیکی و شکستن روح جمعی متوسل شده است. در برابر این خشونت، جامعه به‌تدریج از خشمِ صرف عبور کرده و به پرسش‌های دشوارتری رسیده است: چگونه می‌توان ایستاد و هم‌زمان هزینه‌ی جان را کاهش داد؟ این نوشته با نقد اپوزیسیون منجی‌گرا و ادبیات جنگی هشدار می‌دهد که هر فراخوان بی‌محابا و رمانتیزه‌کردن مرگ، خیانت به جان‌های از دست‌رفته است. راه رهایی، نه در انتظار «لحظه‌ی نهایی»، بلکه در مقاومت انباشتی و خشونت‌پرهیز، عقلانی‌کردن خشم و پذیرش مسئولیت سیاسی جمعی معنا می‌یابد.