اگر ایران از تقابل مزمن بیرون بیاید و در نظم دلاری ـ امنیتی ادغام شود، آیا به ثبات و رفاه می‌رسد یا فقط به نسخه‌ای تازه از نابرابری و بحران؟ این مقاله با پیوند رئالیسم سیاسی و اقتصاد سیاسی نفت نشان می‌دهد «نفت» به‌خودیِ خود تعیین‌کننده نیست؛ جایگاه در هرم قدرت جهانی، نسبت رانت به جمعیت و شکل دولت رانتی مسیر را می‌سازد. نتیجه‌گیری عبدالباسط سلیمانی چنین است: بدون نهادهای واقعیِ بازخوردی از پایین ـ شوراها، سندیکاها و سازوکارهای پاسخ‌گویی ـ تغییر پرچم ژئوپولیتیک ساختار را عوض نمی‌کند و ادغام، به‌جای «بهشت نفتی»، صورتِ دیگری از نولیبرالیسم رانتی و بازگشت بحران تولید خواهد کرد.