آروین پویان ـ چندپارگی امروز در فضای سیاسی ایران، بیش از آنکه حاصل اختلاف در «برنامه‌های سیاسی» باشد، بازتاب فرافکنیِ زخم‌های التیام‌نیافته است. تا زمانی که کنشگران سیاسی نسبت به تروماهای تاریخی خود آگاهی نیابند، هر ائتلافی پیش از شکل‌گیری، قربانی «بی‌اعتمادیِ تروماتیک» خواهد شد. تنها با قطع زنجیره انتقال تروما و جایگزینی «خشم هیجانی» با «تأمل انتقادی» است که می‌توان به دموکراسی رسید. دموکراسی پیش از آنکه یک صندوق رأی باشد، یک ظرفیت روانی برای تحملِ دیگری و پذیرش تکثر است. بدون این بلوغ، ما تنها به بازتولیدِ همان اقتدارگرایی با نام‌های جدید محکوم خواهیم بود.