رژیم مرزها چگونه میکشد و نظام بازنمایی چگونه مرگ را عادی میکند؟
از سال ۱۹۹۳ تاکنون، دستکم ۷۷ هزار نفر در مسیر رسیدن به اروپا جان باختهاند؛ بیش از ۳۵ هزار نفر از آنان فقط از سال ۲۰۱۵ به این سو. از لامپدوسا و ملیله تا پیلوس و سواحل ترکیه، این مرگها نه حوادثی پراکنده، بلکه پیامدهای قابل پیشبینی نظمیاند که حق حرکت را بر اساس گذرنامه، ملیت و جایگاه اقتصادی توزیع میکند. با این حال، بازنمایی قربانیان، گاه در قالب انبوهی بینام و گاه در تصویر استثنایی یک کودک، اغلب بهجای آشکارکردن مسئولیت سیاسی، مرگ را به منظرهای آشنا بدل میکند؛ منظرهای که دیده میشود، اما دیگر کسی را وادار به پاسخگویی نمیکند.
