در زمانه‌ای که سرکوب، کشتار و بن‌بست سیاسی امید به تغییر را فرسوده کرده، جامعه با احساس استیصال و انتظار منجی روبه‌رو می‌شود. در چنین شرایطی کنشگری مسئولانه چگونه ممکن است؟ مهدیه گلرو با تکیه بر اخلاق وظیفه‌گرا، بر ضرورت حفظ کرامت انسان و مرزبندی با خشونت تأکید می‌کند. متن نشان می‌دهد رهایی را نمی‌توان با ابزارهایی ساخت که خود آزادی را نقض می‌کنند. دعوتی است به بازاندیشی کنش سیاسی در روزگاری که ناامیدی بیش از همیشه سایه انداخته است.