پنج دهه پس از انقلاب ۱۳۵۷، فرسایش مشروعیت، کارآمدی و توان بازتولید اجماع اجتماعی، جمهوری اسلامی را با نوعی فلج ساختاری روبه‌رو کرده است. شهریار سنایی در این مقاله نشان می‌دهد چگونه جامعه‌ای که به‌سرعت دگرگون شده، در برابر حکومتی قرار گرفته که در زبان و منطق دهه‌های نخست انقلاب متوقف مانده است. در این چارچوب، در حالی که جنبش «زن، زندگی، آزادی» به‌عنوان نقطه اوج شکاف میان جامعه تحول‌یافته و حکومتی که درجا زده ظاهر شد و امکان نوعی گذار اجتماعی ـ سیاسی را آشکار کرد، سرکوب داخلی و بازگشت الگوهای رهبری فردمحور در اپوزیسیون، امروز آیندهٔ پس از جمهوری اسلامی را به پرسشی باز و حل‌نشده بدل کرده است.