ایوب رحمانی، فعال کارگری در گفت‌وگو با زمانه محرومیت نسل جوان از شغل ثابت، مسکن و تشکیل خانواده را همزمان نتیجه سقوط قدرت خرید و از میان رفتن ثبات شغلی‌ای می‌داند که زمانی پس از چند ماه کار به استخدام رسمی می‌انجامید. به گفته او سیاست‌های تعدیل از دوره سازندگی به بعد امنیت شغلی حدود نود درصد کارگران را از بین برده و جوانان را به کارهای پیمانی، پلتفرمی، دستفروشی و کولبری رانده است. او پوشش بیمه را برای بخش بزرگی از این نیرو ناقص یا غایب می‌داند و هشدار می‌دهد همین گروه در سن بازنشستگی حتی از مستمری‌بگیران معترض امروز نیز بی‌پناه‌تر خواهند بود. از منظر او مطالبه واحد کافی نیست و تنها تغییر توازن قوا میان دولت و کارگران می‌تواند افق تازه‌ای بگشاید.