پیک موتوریها؛ جسمِ زخمی، روانِ فرسوده
گاهی یک هفته بچههایش را نمیبیند. شبها تا ساعت دو برای رستوران کار میکند، حوالی سه به خانه میرسد و تا چیزی بخورد و بخوابد، ساعت چهار شده است؛ چند ساعت بعد دوباره باید سر کار باشد. زندگی بسیاری از پیکهای غذای تهران میان خیابان، سفارشهای فوری و ترس از جریمه میگذرد؛ کاری که سرعت و راحتی مشتری را با بیخوابی، تصادف و فرسودگی نیروی کار تأمین میکند.
