ایرانِ پساجنگ: از امنیتیسازی و گیرکردگیِ سیاست تا سیاستِ زندگی و افقِ تحولطلبی
مهرداد درویش پور ـ ایران در نقطهای ایستاده است که دو منطق در آن با یکدیگر در تقابلاند: منطق سیاست مرگ، مبتنی بر حذف، کنترل و فرسایش؛ و منطق سیاست زندگی، مبتنی بر بازسازی و تقویت جامعه مدنی، همبستگی متکثر و امکان زیستن مشترک. گذار از اولی به دومی نه خودکار است و نه صرفاً با تغییر توازنهای ژئوپلیتیک حاصل میشود. این گذار، اگر ممکن شود، از مسیر بازسازی جامعه مدنی، اعتمادزایی، توانمندسازی ظرفیت کنش جمعی، و صورتبندی یک سیاست اپوزیسیونال دموکراتیک بدیل ممکن میگردد؛ سیاستی که هم با منطق جنگ و امنیتیسازی مرزبندی میکند و هم از دام سیاست یکسره قدرتمحور ـ چه در دولت و چه در اپوزیسیون ـ فاصله میگیرد.
