رمان «به کودک روی بام» نوشته‌ی ژیلا الم (نشر مهری در لندن)، با روایتی گرم و انسان‌محور از دل تاریخ پرالتهاب کردستان ایران در دهه‌ی شصت، مرزهای ژانر تاریخی-سیاسی را درنوردیده و به اثری مهم درباره‌ی تاب‌آوری، کرامت انسانی و تنهایی ساختاری یک خانواده‌ی کرد تبدیل شده است. ژیلا الم در این کتاب با زبانی شاعرانه و نگاهی زنانه و کودکانه، خشونت سیاسی را از ورای جزئیات روزمره‌ی زندگی به تصویر می‌کشد و روایتی خلق می‌کند که در آن قصه‌های شبانه‌ی پدر در میان صدای تیراندازی‌ها، نه فرار از واقعیت که مقاومتی آرام در برابر اضطراب و قطبی‌شدگی‌ست. در گفت‌وگو با ژیلا الم نویسنده و نسیم خلیلی منتقد ادبی، از ماهیت اخلاقی شخصیت پدر تا راز تأثیرگذاری روایت کودکانه و زبان محلی این اثر را واکاویده‌ایم.