رهام بخشنده در این مقاله به وضعیت ایرانیانی می‌پردازد که در ارمنستان در نوعی «زیست تعلیقی» گرفتار شده‌اند؛ نه امکان بازگشت دارند و نه چشم‌انداز ماندن. تقریبا تمامی آوارگان ایرانی، در پلتفرمی به اسم «یاندکس» به عنوان پیک موتوری، مشغول به کار هستند. تنها شغلی که اقامت کاری نمی‌خواهد و حداقل اطمینانی وجود دارد که مزد‌شان بهشان پرداخت می‌شود. این شغل نه بیمه دارد و نه اطمینانی در آن وجود دارد برای به تامین معاش. به این علت که در آن هیچ امنیت شغلی وجود ندارد و پیک‌ها در تمامی ساعات روز باید در انتظار سفارش باشند تا بتوانند اندک پولی برای بقا به دست آوردند.