کشتار دی‌ماه ۱۴۰۴ تنها یک سرکوب خونین نبود؛ نشانه اجرای پروتکلی سازمان‌یافته برای حذف، انکار و «سفیدسازی» بود. پرستو فروهر در این یادداشت با رجوع به تجربه دادخواهی قتل‌های سیاسی دهه هفتاد، از «پرینت کاری» و «فتوا» تا «سناریو»، سازوکار مکتوب و ساختاری سرکوب را ردیابی می‌کند. چهلم‌ها به صحنه پیوند سوگ و خشم با همبستگی و دادخواهی بدل شد. پرسش مرکزی این است: آیا این فاجعه گسستی تاریخی است، یا تداوم منطقی همان هیولای دیرپا؟