در میانه کشتار، جنگ و یک «آتش‌بس شکننده»، زندگی روزمره در ایران متوقف نشده؛ از کافه‌ها تا روابط انسانی، مردم در حال بازسازی خودند. عباس آزادیان، روان‌پزشک، این رفتارها را نه بی‌تفاوتی، بلکه شکلی از تاب‌آوری و مقاومت اجتماعی می‌داند ـ تلاشی برای حفظ تعادل روانی، امید و پیوند انسانی در دل بحران. او تأکید می‌کند که در کنار افزایش آسیب‌های روانی، ارتباط، روتین‌های کوچک و اتصال به تاریخ و معنا مهم‌ترین ابزارهای عبور از این وضعیت‌اند.