آزاده دواچی ـ شاید راه برون‌رفت از این بن‌بست، فاصله گرفتن از تمرکز صرف بر افشای فردی آزار و حرکت به سوی تغییر گفتمان عمومی باشد. همبستگی با زنان آزاردیده ضروری است، اما پیش از رسانه‌ای کردن تروما باید به پرسش‌های بنیادین‌تری پرداخت: تعریف دقیق آزار جنسی چیست و چگونه می‌توان حمایت از زنان آزاردیده را به تغییری در قانون، گفتمان و فرهنگ جامعه پیوند زد؟ اگر تغییر قانون در کوتاه‌مدت ممکن نباشد، جنبش می‌تواند بر تغییر نگرش عمومی تمرکز کند. این جابه‌جایی گفتمانی زمانی رخ می‌دهد که زنان در فرآیند روایتگری، از جایگاه «قربانی» به «سوژه‌های سخنگو، دارای عاملیت و صاحب حق بر بدن خود» تبدیل شوند؛ سوژه‌هایی که روایتشان نه برای تثبیت نقش قربانی، بلکه برای به چالش کشیدن منطق پدرسالار است.